Nekrasz_1.jpg

























motyw_w_boju.jpg















"Harcerze w bojach" Władysława Nekrasza to klasyka harcerskiej historiografii. Dlatego stronice tej książki przywołane tu zostają jako kopie. Nie znaczy to jednak, że opracowanie należy traktować jako wyczerpujące i ukończone. Jest to oczywiste, gdy spojrzeć na datę wydania książki. Na fundamentalne dla każdego historyka pytania: czy Autor mógł znać prawdę, czy chciał ją przekazać i czy mógł to zrobić, odpowiedzi są niejednakowe. Władysław Nekrasz miał wszelkie dane, żeby uzyskać relacje osób kompetentnych, ponieważ osobiście był na Śląsku w okresie plebiscytowym, poznał Miłosza Sołtysa i wielu śląskich harcerzy. Podjął olbrzymią pracę dokumentowania udziału harcerzy w walce o niepodległość. Ale jasne jest, że wydana w roku 1931 książka mogła szeroko opowiadać o czynach harcerzy mieszkających w państwie polskim. Już podawanie nazwisk poległych, z jednoczesną wzmianką o ich postawie i zasługach bojowych, mogło sprowadzić kłopoty na żyjących członków rodzin, którzy pozostali w państwie niemieckim, bowiem wiadomo było, że choć zdarzały się rodziny w których osoby najbliżej spokrewnione poczuwały się do różnych narodowości, jednak co najmniej równie często całe familie angażowały się w działalność narodową. Takim przykładem może być choćby ród Powieckich. Z kolei pisanie o powstańczych zasługach osób żyjących, czynnych w polskich organizacjach w Niemczech, byłoby zaiste niedźwiedzią przysługą. Utrudnione też było zbieranie informacji. Smutne jest to, że w okresie późniejszym, z wielu bardzo różnych względów, warunki okazały się dla uzupełnienia pracy Nekrasza nader niesprzyjające.





Harcerze_w_bojach_1.jpg































Harcerze_w_bojach_2.jpg






























Nekrasz_2.jpg
















skaut_poczt.JPG