Relacja+Mariana+Bietkowskiego

==Relacja Druha Mariana Bietkowskiego o początkach pracy harcerskiej w Gliwicach po II wojnie światowej spisana przez Bożenę Warzyszyńską i Jacka Piotrowskiego w ramach Akcji Specjalnej „W służbie tradycji” w maju 1981 roku==

W 1946 roku, kiedy przyjechałem [do Gliwic], miałem przeniesienie ze Lwowa tutaj, do hufca. Było nas czterech przeniesionych tutaj ze Lwowa. Wówczas właśnie druh Tarnawski [był hufcowym], a dopiero później, chyba w roku 1947, został hufcowym dh Wieszczek. […] Prowadziłem drużynę „Czwórkę”. To było strasznie śmieszne, bo ja byłem zawsze wzrostu takiego jak dzisiaj - „Długi”, a to była drużyna chłopców z klas od IV do VII, czyli to byli właściwie tacy malutcy chłopaczkowie, i w naszej drużynie ta struktura kształtowała się dość śmiesznie, no bo ja byłem drużynowym i moich dwóch przybocznych – jeden nazywał się Lesław Pfycner [ ??], był na Wydziale Chemicznym na I roku, drugi przyboczny nazywał się Jan Papeé, studiował na Wydziale Mechanicznym – myśmy w trójkę byli duzi, a potem ci chłopcy, takie właściwie maciopkie, strasznie młode towarzystwo, […] czyli ta drużyna, z boku patrząc, musiała wyglądać wręcz komicznie, zwłaszcza na wszelkiego rodzaju paradach. […] Zaczynaliśmy pracę w drużynie nie posiadając zupełnie żadnego wyposażenia. To było montowanie drużyny prawie od początku. Wtedy o żadnym sprzęcie jeszcze mowy nie było. Były [w Gliwicach] takie bardzo silne trzy drużyny – to „Jedynka”, „Trójka” i „Piątka”. Jedna z nich była zlokalizowana przy Fabryce Drutu, zakład bogaty, więc mógł ich wyposażyć, druga przy Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego – to także bogata drużyna, a trzecia była starszoharcerska, czyli to już byli chłopcy, którzy […] mogli sobie jakoś radzić. A nasza drużyna, to była [złożona] z takich młodych bardzo chłopców i do tego nie posiadająca niczego, więc szukaliśmy pomocy. Była taka organizacja UNRA, oni posiadali między innymi płachty namiotowe [z demobilu] i od tego myśmy zaczynali [kompletować] nasze wyposażenie. Zresztą do samego końca drużyna nie była bardzo zasobna. Potem, gdy już zaczęto prowadzić akcję wyjazdów, w roku 1947, 1948, to drużyna już doszła jako tako do siebie, ale to trwało bardzo długo. W roku 1948 hufiec pojechał na zgrupowanie koło Krzeszowa i trafiliśmy na fatalne wakacje. Dosłownie, jak byliśmy miesiąc na obozie, to były chyba cztery dni ładne, a tak lało, padało... Wówczas tylko dzięki prężnemu kierownictwu Gregorowicza i Węgrzynowicza, no i silnej ręce bardzo dobrego człowieka, ale jednak doświadczonego, nie pozwalającego na jakiekolwiek załamywanie się druha Wieszczka, ten cały obóz, to zgrupowanie się nie rozeszło. Starsze drużyny, to jeszcze pół biedy, ale ci mali po prostu byli głodni, [czasem] nie można było niczego zagotować. Nie można było się przy żadnym ognisku przytulić. Wstawało się – było mokro, kładło się – było mokro. Tak, że był to obóz rzeczywiście szkoleniowy i … dobry, bo oni później wielokrotnie, gdy ich już poza hufcem spotykałem, to wspominali go z wielkim sentymentem. Zresztą przez lata całe stykałem się z zastępowymi i oni wszyscy wspominali harcerstwo z wielką sympatią. Ponieważ Gliwice mają tereny zielone, więc wyjście do lasu nie było żadnym problemem. Wówczas lasek łabędzki był jeszcze swobodny, można było chodzić. […] Nasza drużyna miała „przysięgę” [przyrzeczenie harcerskie] w Sośnicy. Tam drużyna „13” i „1” miały akurat przysięgę,więc my, jako taka mała, dorabiająca się drużyna, przylepiliśmy się do nich. To było dość oryginalne, bo mieliśmy normalnie ognisko […] a po obu torach: Gliwice-Katowice i Rybnik-Ligota jeździły pociągi. […] Jeździłem bardzo dużo rowerem. Z moimi chłopakami objeździliśmy najbliższą okolicę. Wszyscy chłopacy mieli rowery, więc bardzo często jeździliśmy na wycieczki. Ponieważ okolice Gliwic są jednymi z najbogatszych w Polsce rejonów sakralnego budownictwa drewnianego, lubiliśmy do Łączy i do innych miejscowości jeździć. No, a potem, w 1948 roku, mieliśmy coraz więcej problemów, takich własnych, ponieważ przyboczni i ja studiowaliśmy. A ze studiami połączyć harcerstwo, jeżeli rzeczywiście chce się postępować prawidłowo, jest trudno. Poza tym wówczas nie było stypendiów i ja – jako współutrzymujący dom – musiałem się z harcerstwa, chcąc nie chcąc, jakoś usunąć. Zacząłem zresztą pracować, więc nie mogłem sobie ze wszystkim poradzić, a ci moi dwaj przyboczni też mieli dużo pracy, bo na chemii laboratoria są od rana do wieczora, tak że baliśmy się, że drużyna zacznie „kuleć”. Wyobrażaliśmy sobie, że przekażemy drużynę, z tym cośmy mieli, komuś w ręce i że rzeczywiście ten ktoś będzie mógł [ją dalej] poprowadzić. Zwłaszcza, że chłopcy przez dwa lata prowadzeni już się ze sobą jakoś zżyli. Kto miał się wykruszyć, to odszedł, ale kto miał zmężnieć, to pozostał. Zastępowi po tym pierwszym obozie byli ogromnie zżyci ze swoimi zastępami. […] Już byliśmy skłonni złożyć oficjalnie prośbę o zwolnienie, kiedy spotkało nas zwolnienie zupełnie nie z naszej inicjatywy. […] Harcerstwo w takiej postaci, jak było, stało się niewygodne […] chciano wprowadzić nową formę, zbliżoną bardzo do organizacji pionierskiej. Trzeba się było pozbyć kadry. […] W związku z tym zwołano zbiórkę hufca, i na tej zbiórce hufca dowiedzieliśmy się – nie tylko my, ale prawie wszyscy drużynowi – że na własną prośbę zostaliśmy zwolnieni. No i to było takie uderzenie, które momentalnie zburzyło całą strukturę. Spośród instruktorów zostało wtedy chyba dwóch albo trzech. Druh Gregorowicz też odszedł, Wieszczek wtedy odszedł, został tylko Węgrzynowicz. […] Wraz z nami i zastępowi zostali na tzw. własną prośbę zwolnieni, czyli kadra odpłynęła. Drużyna wyraziła swoje //desinteressemant//, w ten sposób, że po prostu się rozproszyła. Nikt nie chciał w tej nowej strukturze się znaleźć, bo uważali, i to chyba słusznie, że przeczy się racji harcerstwa stylu badenpowellowskiego i skautingu, a to, co nam się proponuje jest dla tych ludzi, którzy widzieli harcerstwo, nie tylko obce, ale wrogie. [...] Wtedy, gdy zostaliśmy „zrezygnowani” to książeczki akuratnie były w weryfikacji. Ktoś, kto miał, zatrzymał sobie w domu, ale te, które były w Komendzie [Hufca] – przepadły. To była akcja zamierzona i bardzo wyrafinowana, bo najpierw zrobiono „weryfikację”, a potem w momencie, kiedy to wszystko się tam znalazło, to zostaliśmy „na własną prośbę” zwolnieni.