12+Żeńska+Drużyna+Harcerska

Hm. Jadwiga Dygdała

W [grudniu] roku 1956 odnowiono ZHP, ale wiadomość o [możliwości] reaktywowania harcerstwa doszła do nas już w listopadzie 1955 roku. I wtedy, 18 grudnia 1955 roku założyłam przy Technikum Chemicznym żeńską drużynę harcerską, która została zarejestrowana w marcu 1956 roku, jako XII Żeńska Drużyna Harcerska w hufcu gliwickim. [Tak w oryginalnym tekście. Należy zweryfikować, czy opisywane wydarzenia dotyczyły ewolucji charakteru OH-OHPL czy – co bardziej prawdopodobne - wystąpił błąd w podanych datach rocznych: 1955 > 1956, 1956 > 1957]. Pracę rozpoczęłam od zorganizowania zastępu zastępowych i przeprowadzenia kursu. Był on realizowany na zbiórkach, wycieczkach, a zakończony na obozie. Po czterech miesiącach, mając już wprowadzone w ideę harcerską 11 harcerek, ogłosiłyśmy zaciąg i tak powstała drużyna licząca 42 harcerki. Specjalnością drużyny było krajoznawstwo i turystyka. Stąd wiele wycieczek po województwie katowickim, udział w wycieczkach organizowanych przez PTTK, a w zimie rajdy narciarskie. Drużyna zdobyła w nich wiele nagród, wyróżnień i niejednokrotnie pierwsze miejsca. Każdego roku drużyna organizowała obóz, prawie zawsze wędrowny, z wyjątkiem obozu w Górach Świętokrzyskich w roku 1958, gdzie przyłączyła się do żeńskiej drużyny z Liceum Ogólnokształcącego przy ul. Górnych Wałów. Nie mając własnych zasobów pieniężnych korzystałyśmy z subwencji inspektoratu i urządzałyśmy w ramach obozów szkolnych – obozy harcerskie. Drużyna poznała na tych obozach Pomorze Gdańskie, Pomorze Szczecińskie, wędrowała przez Mazury. Piękną trasę zrobiono na południu Polski, przemierzając Skalne Podhale i Tatry, Beskid Niski, okolice Muszyny, Szlak Orlich Gniazd. Drużyna zajęła się także łącznością. Od wojska dostałyśmy aparaty telefoniczne i centralkę. Drużyna zżywała się – harcerki potrzebowały swojego towarzystwa. Prawie każdego dnia w szkole, w kąciku korytarza dziewczęta zbierały się na dużej przerwie, by wspólnie zaśpiewać parę harcerskich piosenek, a poza tym – tyle było spraw do wykonania i omówienia. Drużyna zajęła się stolarką – ze starych krzeseł i ławek połamanych i przeznaczonych dla kotłowni do spalenia harcerki wykonały w stylu zakopiańskim stół z wypalonym napisem „W kręgu rady” oraz krzesła z wyrytymi imionami zastępowych – była to praca ciężka i żmudna ale zwycięska. Meble te pożyczał często od nas kierownik świetlicy dla uświetnienia różnych uroczystości, a także i hufiec. Niestety drużyna nie mogła doczekać się trwałej izby. Gdy wydało nam się, że wreszcie przybiłyśmy do portu, zorganizowałyśmy malowanie ścian przyszłej izby w stylu zakopiańskim – znalazły się talenty i za projektami poszły czyny. I oto trzeba było kupić ceramikę i trochę materiału, by nadać izbie harcerski charakter. Aby zdobyć pieniądze drużyna prowadziła akcję zarobkową – wykonywała lalki, sztuczne choinki, mikołajki itp. W latach 1958-1960 drużyna prowadziła sklepik na terenie szkoły w ramach spółdzielni uczniowskiej, za co dostała nagrodę. Z zarobionych pieniędzy drużyna kupiła sobie namioty na 20 osób. Drużyna urządzała dla Domu Sierot i dla szkół podstawowych przedstawienia kukiełkowe. Kukiełki wykonano własnymi siłami, jak również dekoracje. Drużyna wzięła udział w konkursach wojewódzkich, gdzie dostawała wyróżnienia. Drużyna utworzyła także orkiestrę, która występowała na uroczystościach szkolnych. Te różnorodne zajęcia przekonały harcerki, że każda z nich posiada jakieś zdolności, które w życiu trzeba wykorzystać, że nie ma gorszych i lepszych, i w każdym człowieku trzeba odkryć jego najlepsze strony. Dla pokonania przeszkód trzeba było wyrobić silna wolę. Obchody świąt narodowych i harcerskich kształtowały patriotyzm. Pierwszą drużynową była Halina Marzec, a następnie Halina Jakubowska. Przez osiem lat drużyna była silna i zgrana jednostką. Niestety, izbę harcerską straciłyśmy. Co pół roku otrzymywałyśmy inne lokum. Gdy wreszcie „wysiedlono” nas z budynku szkolnego do budynku gospodarczego, gdy do naszego pomieszczenia zaczęły zakradać się rozmaite grupy młodzieży niszczące dorobek drużyny, wtedy nastąpiło na dość długi okres zahamowanie pracy, zwłaszcza że w całym związku nadeszły zmiany ogólne.