Zbigniew+Gregorowicz

= = =Zbigniew Gregorowicz=

Major WP, harcmistrz, profesor Politechniki Śląskiej

Urodził się 4 stycznia 1924 roku w Makowie Mazowieckim. Dzieciństwo i lata wczesnej młodości upływały Zbigniewowi Gregorowiczowi w różnych miastach, w których podejmował obowiązki sędziego jego ojciec – Dominik Gregorowicz. Do harcerstwa wstąpił w październiku 1932 roku, zostając harcerzem 1 Drużyny Harcerzy im. Zawiszy Czarnego w Prużanie. Po przeprowadzce do Grodna, gdzie uczęszczał do Gimnazjum im. Adama Mickiewicza, już jako ćwik, został przybocznym, a potem drużynowym. Tak wspominał ten okres: „Bardzo się starałem być dobrym harcerzem – zostałem drużynowym drużyny młodszo-harcerskiej w swoim gimnazjum. Przygotowywałem się intensywnie do akcji obozowej. Byłem wytypowany na kurs drużynowych do Supraśla koło Białegostoku, a następnie z drużyną brałem udział w Zlocie Chorągwi Wileńskiej ZHP. Kurs drużynowych zakończyłem pomyślnie i uzyskałem stopień harcerski Harcerza Orlego”. Cyt za: Dorota Gregorowicz, //Rzeczą człowieka jest walczyć, a rzeczą nieba – dać zwycięstwo”. Zbigniew Gregorowicz – przedstawiciel pokolenia kolumbów, niepokornych XX wieku// [praca nagrodzona w konkursie „Karty” w 2007 roku] Zbigniew Gregorowicz brał udział w harcerskiej służbie pomocniczej w obronie Grodna we wrześniu 1939 roku. Okres okupacji spędził w Warszawie. Uczęszczał na komplety tajnego nauczania organizowane przez profesorów Gimnazjum im. Władysława IV. W 1942 roku wstąpił do Armii Krajowej (pluton 1681, 36 pp). Przyjął pseudonim "Grom". Ukończył Szkołę Podchorążych AK z promocją na kaprala podchorążego. Uczestniczył w Powstaniu Warszawskim, a następnie w walkach partyzanckich w ramach zgrupowania "Kampinos". Został wówczas (20.09.1944) ciężko ranny i w konsekwencji stracił prawą rękę. Został mianowany podporucznikiem AK. W lipcu 1945 roku zdał maturę i w tym samym roku zaczął studia na Wydziale Chemii Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Jeszcze będąc studentem, w 1948 roku rozpoczął pracę zawodową jako młodszy asystent. Był współorganizatorem, a potem - do grudnia 1946 roku - kierował pracą Kręgu Starszoharcerskiego (Drużyny Szkoleniowe ZHP) na Politechnice. Od maja 1946 roku Zbigniew Gregorowicz był przybocznym hufcowego. Należał do najbardziej aktywnych członków komendy Hufca Harcerzy w Gliwicach, brał udział w organizacji ćwiczeń i zlotów drużyn hufca (np.w okresie Zielonych Świąt w 1946 roku ) oraz obozów szkoleniowych.



Zbigniew Gregorowicz pierwszy z prawej, obok komendanta hufca Józefa Wieszczka. Możliwe, że zdjęcie przedstawia przemarsz kolumny harcerskiej ulicami Gliwic po ćwiczeniach odbytych w Zielone Święta 1946 roku

Harcerstwo gliwickie było poddane uważnej inwigilacji UB. Jedną z osób "rozpracowywanych" był Zbigniew Gregorowicz. W lipcu 1948 r. w gliwickim Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego oceniano: "Gregorowicz jest wrogo ustosunkowany do obecnej rzeczywistości. Utrzymuje kontakty z ludźmi wrogimi Polsce Ludowej, wypowiada się ujemnie o organizacjach demokratycznych. [Należy przypomnieć, że w ówczesnej "nowomowie" propagandowej nie używano określeń: idee czy też organizacje "komunistyczne", a "ludowe" i "demokratyczne". Miało to niekiedy wydźwięk absurdalny, gdy np. stwierdzano, że harcerstwa nie da się "zdemokratyzować", a jednocześnie narzekano na duży stopień samodzielności jednostek terenowych, co uniemożliwiało sterowanie organizacją przez proste przejęcie jej kierownictwa - JJJ.] Ostatnio wrogo wystąpił na zbiórce harcerskiej. Jest on rozpracowywany przez tutejszy UBP". Na początku 1949 roku Gregorowicz został odsunięty od pracy harcerskiej (bezterminowo urlopowany). W ocenie UB: "Wychowywał młodzież w duchu reakcyjnym, klerykalnym, wypowiedział się za założeniem tajnego harcerstwa".

Zbigniew Gregorowicz powrócił do harcerstwa w 1956 roku. To na jego ręce przekazano do Gliwic poufną wiadomość o podjęciu próby reaktywowania ZHP w grudniu 1956 roku. Po odrodzeniu harcerstwa Zbigniew Gregorowicz był m.in. pełnomocnikiem Komendy Hufca ds. kilku kolejnych akcji letnich na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. Rozkazem Naczelniczki ZHP l. 8/59 z 1 kwietnia 1959 r. został mianowany harcmistrzem.

Zbigniew Gregorowicz w gronie czołowych instruktorów hufca. Od lewej kwatermistrz hufca Bronisław Smoliński, Maria Biskup, Stanisław Ciechanowski, Irena Chwalibóg.

Jako pełnomocnik ds. akcji letniej, poza rozwiązywaniem problemów "logistycznych", wizytował obozy i kursy, częstokroć włączając się w prowadzone zajęcia, np. podczas biegów na stopnie. Jego odwiedziny na obozach w pamięci uczestników wiązały się ze sprawdzianami umiejętności i sprawności harcerskiej, np. w postaci alarmów. Jak wspominała dhna Łucja Wolna, po przyjeździe na obozowy kurs hm. Gregorowicza, jako wizytatora, harcerze próbowali wieczorem kłaść się do łóżek nie zdejmując butów, tak przekonani byli o nieodwołalnie grożącym w nocy alarmie, a zarazem zdeterminowani, by zastęp i obóz dobrze wypadł w oczach gościa.





Delegaci Hufca Gliwice-Miasto na Zjazd ZHP w 1959 roku.

Zbigniew Gregorowicz pozostawił znaczący dorobek naukowy, który m.in. był podstawą habilitacji i nadania tytułu profesora. Pełnił odpowiedzialne funkcje na Politechnice. M.in. był dziekanem Wydziału Inżynierii Sanitarnej, wieloletnim dyrektorem Instytutu, a potem Katedry Chemii Analitycznej i Ogólnej, członkiem wielu komitetów naukowych w kraju i zagranicą.

Zbiórka Kręgu "Wiarus"

Po przemianach ustrojowych, jako major rezerwy, pełnił funkcję prezesa Okręgu Śląskiego Światowego Związku Żołnierzy AK. Kawaler Złotego Krzyża Zasługi, Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski, Krzyża Oficerskiego i Krzyża Komandorskiego Orderu Odrodzenia Polski, Srebrnego Krzyża Virtuti Militari, Krzyża Partyzanckiego, Krzyża Powstania Warszawskiego i Krzyża Armii Krajowej. Członek Kapituły Orderu Świętego Stanisława. Zmarł 4 stycznia 1999 roku.

Źródło: //75 rocznica urodzin i 50-lecie pracy naukowej i dydaktycznej Profesora Zbigniewa Gregorowicza//, "Zeszyty Naukowe Politechniki Śląskiej. Chemia", Gliwice 1998, nr 137; Dorota Gregorowicz, //Rzeczą człowieka jest walczyć, a rzeczą nieba – dać zwycięstwo”. Zbigniew Gregorowicz – przedstawiciel pokolenia kolumbów, niepokornych XX wieku// [praca nagrodzona w konkursie „Karty” w 2007 roku]; Krystyna Szmyd-Darlewska, //Powstanie i działalność Drużyn Szkoleniowych ZHP przy Politechnice Śląskiej w Gliwicach// /w:/ Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej. Oddział Gliwice "Zeszyty Historyczne" nr 6 [Gliwice] grudzień 1995, s. 80-87; Zbigniew Gregorowicz ("Grom"), //Wiśniewo - Jabłonna k. Warszawy// /w:/ Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej. Oddział Gliwice "Zeszyty Historyczne" nr 6 [Gliwice] grudzień 1995, s. 45-50