Marek+Denkowski

Podharcmistrz Marek Denkowski, Harcerz Orli


Urodził się 2 stycznia 1940 r. w Stalowej Woli. Po zakończeniu wojny, w sierpniu 1945 roku, przybył z rodzicami i rodzeństwem na Śląsk, do Zabrza, a potem w 1948 roku do Gliwic. W Gliwicach ukończył w 1957 roku V LO im. A. Struga (dawne II Liceum Ogólnokształcące), a potem podjął studia na Politechnice Śląskiej, na Wydziale Budownictwa Przemysłowego i Ogólnego, który ukończył w 1963 roku, uzyskując tytuł magistra inżyniera budownictwa przemysłowego i ogólnego o specjalności - budowle górnicze naziemne. Jest najmłodszym z braci. Pozostali, starszy - Leonard i młodszy – Tadeusz, od najmłodszych lat wprowadzali go do harcerstwa. Uczestniczył w organizowanych przez nich, pełniących funkcje drużynowych, wieczornicach, kominkach i ogniskach harcerskich jako uczestnik i wykonawca programów. W 1949 roku uczestniczył w obozie letnim 3 Zabrzańskiej Drużyny Harcerskiej w Kołobrzegu – Kądzielnie jako „beniaminek” drużyny.



Marek Denkowski na czele uczestników obozu w Kołobrzegu w 1949 r.

Zaraz po rozpoczęciu studiów na Politechnice Śląskiej wstąpił w październiku 1957 roku do I Kręgu Starszoharcerskiego „Żagiew” im. gen. Roberta Baden-Powella, w którym złożył Przyrzeczenie Harcerskie 11.12.1958 roku. W kręgu „Żagiew” uzyskał stopnie harcerskie od młodzika do Harcerza Orlego.



W kwietniu 1960 roku został mianowany drużynowym kręgu „Żagiew” i funkcję tę pełnił do stycznia 1964 roku. Od stycznia 1961 roku – podharcmistrz. Uczestniczył i prowadził wiele obozów kręgu: 1958 r. - wędrowny pieszy Gorce-Pieniny



1959 r. - wędrowny pieszy Bieszczady

1959 r. - zimowisko Wielka Racza 1961 r. - wędrowny motorowy Kaszuby (komendant)



1962 r. - wędrowny pieszy Wybrzeże Bałtyku (komendant)





1962 r. - zimowisko Wieka Racza



1963 r. - wędrowny kajakowy spływ Obrą (komendant)







1963 r. - zimowisko Żar (komendant)



Uczestniczył w obozach szkoleniowych: 1959 r. - Kuczów -kurs drużynowych harcerzy „WIR” w ramach CAS Komendy Chorągwi ZHP w Katowicach







Jako Powała z Taczewa podczas inscenizacji bitwy pod Grunwaldem na obozie w Kuczowie

1959 r. - Szczyrk – zimowy kurs drużynowych Hufca Gliwice Miasto 1960 r. - obóz wędrowny Kręgu Instruktorów Drużyn Starszoharcerskich „WIR” w Sudetach 1961 r. Jaworze – Zimowisko Drużynowych Młodzieży Starszej KCh w Katowicach Jako instruktor Hufca Gliwice-Miasto pełnił służbę uczestnicząc i współorganizując takie akcje harcerskie,jak: Zlot Harcerstwa Śląskiej Chorągwi w Zabrzu (1959) Manewry Specjalistycznych Drużyn Starszoharcerskich Chorągwi Śląskiej w Pyskowicach, nad jeziorem Dzierżno (1960 – komendant trasy) Akcja obozów wędrownych drużyn starszoharcerskich Hufca Gliwice -Miasto „Wędrówka i Praca” - Kaszuby 1961 – Funka k.Charzykowych (instruktor wizytujący obozy,członek Komedy Akcji „Kaszuby 1961) Uczestniczył czynnie w działaniach podejmowanych przez Krąg Pracy Instruktorów Starszoharcerskich „WIR”, współorganizując kwartalne zloty drużyn i pisząc artykuły do prasy harcerskiej.



Phm. Marek Denkowski (z czarną chustą) wśród instruktorów zuchowych z Kręgu "Płomień" w "Dziupli" (pomieszczeniu Kręgu "Żagiew" na Politechnice)



Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę zawodową w 1964 roku w Przedsiębiorstwie Przemysłu Węglowego w Katowicach na budowie Kopalni Węgla Kamiennego w Knurowie, potem Kopalni Węgla Kamiennego „Moszczenica”w Jastrzębiu -Zdroju jako stażysta i majster budowy. W 1965 roku przeniesiony do Rybnickiego Przedsiębiorstwa Budownictwa Węglowego „PEBEROW” w Rybniku, w którym pracował do 1992 roku na stanowiskach: majster, kierownik budowy, kierownik zespołu budów, dyrektor ds. przygotowania produkcji i eksportu. W latach 1992-2001 pracował w Rybnickim Przedsiębiorstwie Budowlano-Montażowym „PEBEROW” S.A. jako prokurent i dyrektor ds. przygotowania produkcji i eksportu, Główny Inżynier Utrzymania Ruchu. W okresie pracy w tym przedsiębiorstwie kierował i nadzorował budowę obiektów naziemnych 9 nowych kopalń węgla kamiennego w Rybnickim Okręgu Węglowym. W latach 1977-79 kierował budową Zakładu Mechanicznej Przeróbki Węgla w Enugu (Nigeria), nadzorował budowę obiektów w ZSRR i Republice Federalnej Niemiec. Dyrektor Górniczy III stopnia, członek Polskiego Stowarzyszenia Inżynierów Techniów Budownictwa, odznaczony m.in. Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi

Fragment harcerskich wspomnień dha Marka Denkowskiego.

Pulsik i skowronki

„...Bo w tamtych pięknych latach, na pozór beztroskich, w harcerstwie zabrskim było trzech braci Denkowskich...” tak pisze w wierszowanych wspomnieniach Krzysiek Witkowski. Ja, Marek, jestem tym najmłodszym z braci. Pozostali, starszy Leonard i młodszy Tadeusz, od najmłodszych lat wprowadzali mnie do harcerstwa. Bracia, będąc kolejno drużynowymi 3 ZDH, organizowali pracę drużyny i między innymi organizowali wieczornice, kominki, ogniska harcerskie związane z różnymi uroczystościami,świętami państwowymi i innymi. Zabierali mnie na te uroczystości jako uczestnika, ale niejednokrotnie jako wykonawcę programu. Pamiętam wieczornicę w Domu Harcerza, gdzie w zaciemnionej sali rozległ się krzyk: „Ciemno wszędzie, głucho wszędzie – co to będzie, co to będzie?” Następnie ukazał się oświetlony balkon z żywą dekoracją ogromnych ptaków z wielkimi dziobami i głosy: „Hej, sowy, puchacze, kruki, I my nie znajmy litości. … Bo kto nie był ni razu człowiekiem, Temu człowiek nie pomoże” A potem: Zostawcie nas w pokoju! A kysz, a kysz!” Te słowa zapamiętałem, a dopiero po latach w liceum zrozumiałem ich znaczenie, bo to „Dziady” cz.2 Adama Mickiewicza, poetycki obrazek na tle zwyczaju ludowego, mówiący o znaczeniu człowieka na ziemi, jego powołania,celu i przeznaczenia. W kilku wieczornicach i ogniskach uczestniczyłem jako wykonawca, deklamując wiersz o tematyce na ówczesne czasy aktualnej, o powrocie ojca z wojny, który wielu ludzi wzruszał i wyciskał łzy z oczu. Wiersz ten przez dziesiątki lat przechowałem i oto on:

List do Ojca Tatusiu drogi mój ...Pięć lat, gdyś poszedł w bój... My sami tutaj z mamą, czekamy Cię co rano Czekamy co wieczora, była wojenna pora. Niemcy zabili Hanię. Spalili nam mieszkanie. Dziadzio umarł w Majdanku, nie wiemy nic o Franku Bił się na Starym Mieście... Tatusiu! Wróć nareszcie... Ja wiem Świat jest ogromny i Twoja droga długa... Teraz skończona wojna! Dzień miły, noc spokojna … Na mapę często patrzę... mama mi pokazuje Którędy Ty wędrujesz... Ja z Tobą też wędruję... Wiem, gdzie jest Tobruk – tam Tyś krwią spłynął! Wiem, gdzie Tyś zdobył je - Monte Cassino! Znam i Norwegię, pokazać umiem Narwik, Walczyłeś tam... Nie rozumiem czemu, Tatusiu, Krew z ran Twych płynie na obcej ziemi, w obcej krainie? Mamie, gdy pytam, łzy uśmiech gaszą. Mówi: Wróć Tatku. Trzeba mi wytłumaczyć... te słowa, Tatku, co mają znaczyć.
 * » Za naszą wolność i Waszą«.

W 1949 roku 3 Zabrska Drużyna Harcerzy wyjeżdżała w lipcu na obóz letni nad morze do Kołobrzegu, a dokładnie do Kądzielna. Rodzice powierzyli opiekę nade mną braciom. Oni tworzyli komendę obozu. Leonard był komendantem, a Tadeusz oboźnym. Wyjeżdżałem tam już jako beniaminek drużyny – 9-letni chłopiec o pseudonimie PULSIK. Uczestniczyłem w życiu obozowym bez taryfy ulgowej. Pobudka, gimnastyka, apel, śniadanie, a także praca użytkowa na rzecz gospodarstwa rolnego. Potem zajęcia sportowe, nauka pływania, marsze i biegi harcerskie w terenie, ogniska i alarmy – to moja codzienność na obozie.



Prace w gospodarstwie rolnym pamiętam jako wielodniowe zajęcia przy plewieniu i okopywaniu buraków cukrowych na ogromnym polu przez wielu harcerzy. Prace rozpoczynaliśmy rano, przy ładnej pogodzie, a codziennie towarzyszył nam śpiew ptaków, wznoszących się na niebie nad nami. Śpiew ich to długi ciąg melodyjnych gwizdów. Ptaki unosiły się stromo w górę, zataczając koła i spirale, i tam jakby zawisały w jednym punkcie bardzo szybko machając skrzydełkami, cały czas śpiewały. Trwało to nawet kilkanaście minut, potem powoli wracały na ziemię na rozpostartych nieruchomych skrzydełkach. To były SKOWRONKI. Obok pola buraczanego była łąka i tam one siadały. Harcerze znaleźli i pokazali mnie ich gniazdo. Było ono w płytkim dołku wyścielanym trawą i innymi roślinami. Byłem zdziwiony, że znajdowały się w nim jajeczka, bo przecież wylęganie ptaków odbywa się na wiosnę, a była pełnia lata. Dopiero po latach dowiedziałem się, że skowronki mają dwa lub trzy lęgi w roku. Śpiew tych ptaków towarzyszył nam codziennie przy pracy, one brylowały na niebie i pod chmurami. Zawsze było ich kilka, jak jeden wznosił się do góry, to inny opadał, a jeszcze inny wisiał nieruchomo w powietrzu. Niektóre wzbijały się bardzo wysoko i tam zawisały, dla nas obserwatorów były małymi punkcikami. Skowronki budzą się bardzo wcześnie i swój śpiew rozpoczynają przed wschodem słońca, a kończą dopiero po jego zachodzie. Śpiewana przez harcerzy piosenka, której nauczyłem się na obozie i polubiłem, to:

Ledwie skowronki, srebrzyste dzwonki W lazurach nieba rozpoczęły gwar Już z kijem w dłoni, w świat przed się goni, Gwiżdżąc wesoło uśmiechnięty skaut