Maria+i+Stanisław+Czerwińscy

//__**hm**__// __**MARIA CZERWIŃSKA**__ //__**hm**__// __**STANISŁAW CZERWIŃSKI**__ [oprac. Tadeusz Czerwiński, Kazimierz Czerwiński, Jadwiga Sokalska]

Stanisław Czerwiński urodzony w listopadzie 1918 roku w Iwachnowcach powiat Kamieniec Podolski na Podolu. Chodził do szkół w różnych miejscach Polski, tam gdzie los rzucił jego ojca, inżyniera rolnika i sadownika (Bydgoszcz, Józefów nad Wisłą, Czortków nad Seretem oraz Lwów). Mieszkając we Lwowie w Zakładzie Wychowawczym Fundacji Abrahamowiczów skończył gimnazjum i rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej. Tam też rozpoczął swoją przygodę z harcerstwem. Początkowo jako szeregowy harcerz a potem instruktor. Była to 16 Drużyna Harcerzy we Lwowie. Nosili pomarańczowe chusty harcerskie, tak, jak założona później przez niego drużyna w Gliwicach. Jeździli na liczne obozy stałe i wędrowne. Było to o tyle ułatwione, że na wyjazd koleją zamiast zakupu biletu harcerze dostawali z komendy wojskowej darmowy tzw. //rozkaz wyjazdu////**.**//

 W roku 1938 zmarł jego ojciec. Czas II wojny światowej w całej Polsce był dramatyczny. Ale tu, na Kresach, ten czas był szczególnie brutalny. Trzy okupacje**:** sowiecka, niemiecka i znów sowiecka. Szalejący terror obu okupantów; mordy, wywózki. Do tego rzezie rozzuchwalonych przez obu okupantów, miejscowych nacjonalistów ukraińskich.

W tych zmiennych warunkach, pracując fizycznie, klucząc i ukrywając się przed wywózką na roboty do Niemiec a później przed poborem do Armii Czerwonej, działając też w konspiracji AK pod pseudonimem „//Czarny”// poznaje przyszłą żonę, Marie Mieczychowską - //Myszkę//. Maria Mieczychowska urodziła się w 1923 roku na Podolu w miejscowości Łózki koło Kopyczyniec. Była wychowanką szkoły Sióstr Niepokalanek w Jazłowcu. Tam zetknęła się po raz pierwszy z harcerstwem. Miała szczęście jako młodziutka harcerka być na obozie harcerskim w Cisowym Dworku w Sromowcach Wyżnych na Podhalu, pod okiem samej Olgi Małkowskiej. Umocniło ją to na całe życie. Po skończeniu się 17 września 1939 roku państwowości polskiej w jej rodzinnych stronach zmuszona była do opuszczenia ukochanego domu rodzinnego. Poniewierka wojenna ; matura zdawana na konspiracyjnych kursach we Lwowie, a potem kursy sanitariuszek. Maria i Stanisław Czerwińscy wzięli ślub w Czortkowie w 1944 roku. Mieszkają tam wspólnie do 1945 roku utrzymując się z dorywczych prac w ogrodnictwie, budownictwie oraz z wypieku i sprzedaży ciast.

W pewnym momencie wiadomo już było, że na tych terenach nie będzie Polski, bo za zgodą aliantów oddano je Stalinowi, a bandy nacjonalistów ukraińskich UPA mordowały mieszkańców okolicznych wsi. Młodzi małżonkowie decydują się więc na wyjazd do Polski na tereny tzw. Ziem zachodnich. Mieli nadzieję, że będzie tam wolna od Sowietów i Niemców Polska, gdzie będzie można żyć bez ciągłego strachu, biedy i zakłamania.

Maria spodziewa się pierwszego dziecka, a mimo to, a może właśnie dlatego, już w maju 1945 roku Staszek wraz z żoną, matką, teściami, koniem, krową oraz psem //Gromem,// wagonem towarowym służącym zazwyczaj do przewozu węgla, wyjeżdżają i docierają na Śląsk do Gliwic. Osiedlili się w Gliwicach w domu przy ulicy Bartosza Głowackiego 35 (wtedy był to ostatni dom w mieście, dalej były już tylko pola). W Gliwicach w tym czasie, mimo zakończenia wojny jest niebezpiecznie. Szaleją pijani żołnierze sowieccy i szabrownicy. Giną na ulicach ludzie, gwałcone są kobiety. Mimo to ludzie żyją na wysokich obrotach, zakładają prywatne firmy, warsztaty, restauracje, uczą się, jakby chcieli nadrobić stracony czas wojny. Wierzą, że dzięki ich energii Polska będzie demokratyczna, wolna i zasobna

Gliwice przyciągnęły Staszka między innymi dlatego, że tu powstała Politechnika utworzona przez lwowskich profesorów. Tu, pracując w biurach projektowych dokończył rozpoczęte we Lwowie studia na Wydziale Mechanicznym. Rodzi się im czwórka dzieci :1945 - Kazik, 1947 - Tadeusz, 1949 - Włodzimierz, 1950 - Jadwiga.

Większość życia zawodowego Stanisław Czerwiński pracował jako projektant w biurze „Biprohut” w Gliwicach, w Dziale Wielkich Pieców Hutniczych,. Do pracy jeździł zawsze na rowerze. Jego zamiłowaniem był ogród przy domu i rodzina.

 Na fali przemian październikowych reaktywowano w Polsce harcerstwo. Stanisław Czerwiński wraz z żoną Marią od 1957 tworzył w Gliwicach „prawdziwe harcerstwo”, to znane mu ze Lwowa i Cisowego Dworku. Cała rodzina, razem z dziećmi, wciągnęła się w wielki wir pracy harcerskiej. Została utworzona męska drużyna harcerska nr 16 im Tadeusza Kościuszki i nieco później żeńska drużyna im Anieli Załęskiej przy szkole podstawowej na Wójtowej Wsi, a następnie przy szkole nr 10 na ul. Ligonia. Po powstaniu drużyny żeńskiej był to już Szczep Harcerski „Wicher”. Wyróżniały ich żółte chusty, które pierwotnie były pomarańczowe (tak jak te we lwowskiej drużynie Staszka), ale po pierwszym praniu zmieniły kolor na żółty i tak już zostało. Działali w duchu starego badenpowellowskiego harcerstwa wychowywali dzieci i młodzież, a w tym również własne dzieci. 

 Od 1957 do 1966 roku dom Czerwińskich stał się wielkim sztabem. Organizowano zbiórki, wyjazdy, biwaki, zimowiska i stałe obozy letnie, początkowo drużyny męskiej, później żeńskiej. Przez dom na ulicy Bartosza Głowackiego 35 a często i przez dom dziadków Mieczychowskich w Białym Dworze oprócz czwórki dzieci Staszka i Myszki przewijały się dziesiątki chłopców i dziewcząt.  W okresach „//krytycznych//” tj. przed wyjazdami na zimowiska, obozy czy biwaki były to ilości szalone. Wszak w tych przedsięwzięciach brało udział często ponad 120 osób.

 Druh Staszek wraz z żoną zorganizował 10 obozów letnich i 4 zimowiska. Druhna Myszka na kolejnych obozach była oboźną ,komendantem, kwatermistrzem, szefem kuchni i wszystkim czym trzeba, a przede wszystkim //dobrym duchem.//



 Cała czwórka ich własnych dzieci stawała się stopniowo instruktorami harcerskimi i brali udział, wraz z gronem równie młodych przyjaciół, w dziele rodziców. Wszystko było oparte na wielkiej przyjaźni, uczciwości i wzajemnym zaufaniu.  Taka czynna działalność harcerska trwała 10 lat. Dłużej, w warunkach PRL, //prawdziwego// harcerstwa nie dało się już prowadzić.  Później Maria i Stanisław Czerwińscy udzielali się jedynie w kręgu instruktorów „//Wiarus//” przy hufcu Gliwice Miasto.  Harcmistrz Rzeczypospolitej Stanisław Czerwiński zmarł w maju 1987 roku. Pochowany jest w Gliwicach na cmentarzu Wójtowa Wieś. Po śmierci męża druhna Myszka wycofuje się z działalności harcerskiej ale nadal pozostaje pomocnym duchem szerokiego grona przyjaciół i rodziny.  We wrześniu 1996 roku na biwaku w Taciszowie, po latach, spotkała się ze swoją druhną ponad setka dorosłych już, zaprzyjaźnionych harcerzy. Zgodnie przyznali, że ich „ harcerska młodość” była niepowtarzalna,cudowna i zaszczepiła ich pozytywnie na trudy dalszego życia.  Maria Czerwińska całe życie tak bardzo aktywna od pięciu lat wyłączona z życia między ludźmi z powodu trudnej postępującej choroby, mieszka z rodziną w Gliwicach.