+ŻAGIEW+++cz.+2


 * Ciąg dalszy opracowania dziejów Kręgu "Żagiew" autorstwa dha phm Janusza Frączka "Małego", podzielonej na części na razie dość mechanicznie, wobec ograniczeń portalu. Zob. Żagiew 1

OBÓZ WĘDROWNY w GORCACH i PIENINACH.**

Na obóz wybrał się skład Kręgu nieco inny niż było to w zgłoszeniu do Rektoratu, ale jak na Krąg to też sporo. a więc byli to:


 * 1) Jan ŻELIŃSKI – komendant
 * 2) Janina KONOPACKA – oboźna
 * 3) Janusz FRĄCZEK – oboźny
 * 4) Zbigniew SKOCZEK - gospodarz
 * 5) Irena GŁOGOWSKA
 * 6) Maria JANTAS
 * 7) Barbara KOZERA
 * 8) Gabriela SZAŁAS
 * 9) Krystyna ZYZAK
 * 10) Janusz BARANEK
 * 11) Marek DENKOWSKI
 * 12) Ryszard DOBRZELECKI
 * 13) Marek MIGURSKI
 * 14) Jerzy REMISZ
 * 15) Juliusz SIDZIŃSKI
 * 16) Jan SZAŁAS
 * 17) Karol WOLSKI





W Rabce 02.09. okazało się, że nie wszyscy umówieni z drużynowym druhowie przyjechali, a przywieźliśmy cały sprzęt, także licząc na nich. Po noclegu w lesie nieopodal Rabki, wyruszyliśmy pod wodzą Jasi, która w tym dniu była oboźną pełniącą swoje funkcję, wyruszyliśmy na Turbacz. Ale nie wszyscy. Drużynowy i kilku co mocniejszych wrócili do Rabki, by odesłać do Gliwic zbędny sprzęt, a przy okazji w góry wziąć zaopatrzenie żywnościowe w tym chleb i ziemniaki. Oboźny zamykający (w tym dniu Mały) miał obowiązek dopilnować pozostawienia miejsca obozowania takim, jakie zastaliśmy. Ci, co szli w pierwszej turze musieli oprócz swoich plecaków nieść także część ciężarów tych, co wrócili do Rabki. Dodatkowo oboźny nazbierał do swojego plecaka pozostawiony sprzęt po biwakowaniu. Trzeba było dopiero wyrabiać w sobie nawyk pozostawiania porządku. To miejsce biwakowania było pozostawione w porządku (sprawdzone przez drużynowego w drodze z Rabki za pozostałymi członkami obozu) Poprzez Słone, Szumiącą i Stare Wierchy doszliśmy do schroniska na Turbaczu. Po drodze Zbyszek zadziwił pracujących górali, swoim akcentem i gwarą (a na co dzień miał akcent raczej kresowy niż góralski). Kto mógł, tzn. kto miał jeszcze siły, poszedł z Małym rozbijać obóz, reszta bardziej zmęczona pozostała w schronisku, odpoczywając i rozgrzewając się herbatą. Jak doszła druga grupa z Rabki, obóz był już rozbity i przygotowywaliśmy małe co nieco. Ponieważ noce zapowiadały się z przymrozkami, trzeba było mocno wymościć ziemię pod namiotami, bo namioty nie miały podłóg. Noc była tak zimna, że na ziemi był szron, ale za to w dzień było całkiem ciepło jak na wrzesień w górach. Rano w dniu następnym, w czasie rannej gimnastyki, która miała bardziej nas rozgrzać niż wygimnastykować, po wyjściu wyżej w kierunku schroniska, ukazały się Tatry w całej swojej krasie. Stanęliśmy jak wryci i w ciszy, by nie zmącić tego, co Pan Bóg tak piękne stworzył, staliśmy jak osłupieni podziwiając panoramę Tatr. W tym dniu mieliśmy zaplanowany wypad na Kiczorę. Wieczorem postanowiliśmy, że idziemy w nocy, a w dzień śpimy. W ten sposób załatwione będą dwie sprawy: zaliczony marsz nocny i może da się trochę pospać i nie zamarznąć. 4.09. rano w czasie gimnastyki, zauważyliśmy w schronisku jakiś ruch. Zwożono jakieś skrzynie i kręciło się dość dużo ludzi. Byli to filmowcy, którzy mieli nakręcić film pt. „Gdzieś pod Turbaczem”. Po jakimś czasie przyszli z prośbą o „wypożyczenie” kilku osób jako statystów. Puchatek wyraził zgodę, część kręglarzy też i poszli zdobywać laury aktorskie, a także fundusze z tzw. epizododniówek, które to fundusze zasiliły naszą kasę obozową. Pozostali w obozie pełnili funkcje gospodarcze. W czasie kręcenia epizododniówki talentem aktorskim błysnęła Jasia, a że miała ogon, więc zamiast gwiazdy została KOMETĄ. Czasem pisało się to COMETA. Po południu przyszli do obozu, wędrujący po Gorcach: Ojciec Marka MIGURSKIego ze swoim kolegą. Szli trasą podobną do naszej, tylko w drugim kierunku. Po dowiedzeniu się o naszym zamiarze wędrowania nocą, przestrzegli nas, że jak dojdziemy do kapliczki, to znaczy, że zabłądziliśmy. Wieczorem, po kolacji zwinęliśmy obóz, ale jeszcze nie wyruszyliśmy w trasę. Na niebie zaczęły się pokazywać jakieś dziwne i niespotykane światła. Wyszliśmy podziwiać to zjawisko i wówczas ze schroniska ktoś nadał alfabetem Mors’ea, że jest to zorza polarna. Jak chcemy na ten temat coś się dowiedzieć, to nas zapraszają pod schronisko. Była to ekipa astronomów Uniwersytetu Jagiellońskiego. Usłyszeliśmy fascynującą prelekcję o konstalacjach niebieskich wygłoszoną dla nas przez wybitnego uczonego doc. dra KRĘCIELEWSKIego. Nie wiem czy pomogło nam to odróżnić Gwiazdę Polarną od innych, ale to nie ma znaczenia. Było piękne. Dobrze po północy ruszyliśmy w drogę. Puchatkowi „odezwało się” kolano stłuczone przy schodzeniu z Babiej Góry, Bęc-Marynie „wysiadła noga”, Krystynie też coś „wysiadło” i chcąc nie chcąc, trzeba było ich plecaki ponieść. Bęc-Maryny plecak wziął Mały, Puchatkowy zdaje się Młodzik Duży czyli Karol WOLSKI, Krystyny chyba Janusz BARANEK i w ten sposób można już było iść spokojnie, bez obawy o czyjeś zdrowie. Szliśmy w miarę możliwości cicho i bez zapalania latarek. Doszliśmy szczęśliwie do kapliczki. Niestety trzeba było się wrócić. Po krótkim poszukiwaniu odnaleźliśmy miejsce gdzie szlak schodził z polnej drogi na ścieżkę leśną i już teraz bez przeszkód, aż do białego dnia szliśmy na Gorc. Przed południem jakoś doszliśmy do Ochotnicy i wszyscy padli „bez serc, bez ducha”. Może nie wszyscy, bo Młodzik Mniejszy ze Zbyszkiem i chyba Młodzik Duży poszli po zakupy prowiantu. Ktoś też rozpalił ogień pod kociołkiem i gotował jakiś obiad. Reszta spała snem sprawiedliwych. Co się komu śniło tego nie wiem, bo makabrycznych spraw nikt nie opowiadał. Przeżyliśmy ten nocny marsz i już. Wszyscy. Irka GŁOGOWSKA ma kondycję „nie do zdarcia”. Należy odnotować jeszcze jedno wydarzenie. W niedzielę byliśmy w kościółku w Ochotnicy, w mundurach harcerskich z bosymi kolanami. A w kościele był zwyczaj, że wszyscy wierni klęczą przez cała mszę świętą, z kazaniem, czyli około dwóch godzin. Na posadzce był naniesiony butami żwirek i na tym klęczeliśmy. Pokutę mamy odprawioną na długie lata. Po przejściu przez Lubań i Żar nocujemy w Kluszkowcach nieopodal ruin zamku w Czorsztynie. Dyżurnym zastępowym jest Jaś SZAŁAS. Łąka, na której chcemy rozbić namioty ma „miny poślizgowe” po pasących się tu krowach. Zastępowy dyżurny wyznacza „saperów” do rozminowania łąki. Janusz BARANEK i Jurek REMISZ wrócili z obozu wojskowego tuż przed naszym obozem wędrownym, więc mieli pełne głowy różnych wojskowych „zagrań”. Na zarządzenie Jasia SZAŁASa, żeby meldować mu, jeżeli ktoś chce się gdzieś oddalić (bo on musi wiedzieć co się w obozie dzieje) odpowiedzieli następująco: podchodzili do zastępowego dyżurnego i meldowali „. //druhu zastępowy dyżurny I Kręgu Starszoharcerskiego „Żagiew” im. sir Roberta BADEN POWELLa przy Politechnice Śląskiej im. Wincentego Pstrowskiego w Gliwicach – Janusz BARANEK melduje się z zapytaniem”// na to padała odpowiedź: „ //pytajcie”//. „ //Druhu zastępowy dyżurny I Kręgu.....itd. –Janusz BARANEK melduje się z prośbą o pozwolenie pójścia do lasu// Odpowiedź: //„idźcie”.”Druhu zastępowy dyżurny I Kręgu....itd. -.Janusz BARANEK melduje swoje odejście do lasu”.// Po przyjściu z lasu cały ceremoniał się powtarzał i tak w kółko. Biedny Jasiu wpadł sam w swoje sidła. Namioty stały ustawione równiutko pod sznurek (Puchatkowy). Przed namiotami stał „barometr” czyli kamień powieszony na sznurku i zaczepiony o krzywy patyk. Na kamieniu była instrukcja odczytywania pogody:


 * kamień suchy – pogoda bez deszczowa
 * kamień mokry – pada deszcz
 * kamień się kołysze – wieje wiatr

W ten sposób każdy, kto przechodził obok, mógł mieć pełny obraz pogody.

Spływ Dunajcem do Krościenka. Tutaj rozbijamy obóz w ogrodzie krewnego Puchatka, co pozwala nam na wypady na Sokolicę i do Wąwozu Homole.





12.09. za miastem, ale prawie w drodze na Trzy Korony rozbiliśmy na „płaskowyżu” nasz obóz. Wszystko toczyło się normalnie. Sznurek, odstępy między namiotami jednakowe itp. itd. bez względu na to, co wypadnie jako dno namiotu, czy górka, czy dolinka. Tak się złożyło, że namiot komendy tzn. Puchatka, Zbyszka – gospodarza i Małego, ustawiony został z dołkiem „w nogach”. W nocy polało dość dobrze. Obudził nas Zbyszek, który „wczesnym rankiem” (może była czwarta, a może trzecia nad ranem) siedział właśnie „w nogach” namiotu, wylewał Jasiowym trampkiem wodę zebraną w dołku i śpiewał na całe gardło: „ //płyń barko moja....”.// Jak to skwitował Puchatek po przebudzeniu się, opisywał nie będę. Teraz pieszo przechodzimy niejako pod prąd na Trzy Korony i Macelak znowu na znane nam już miejsce w Kluszkowcach. Tym razem zastępowym dyżurnym jest Janusz BARANEK, a ponieważ w tzw. międzyczasie krowy korzystały z tego miejsca w sapera musiał się zabawić Jaś SZAŁAS. Ale bez złośliwości i w pełni humorystycznie. Przez Dębno, gdzie zwiedziliśmy zabytkowy, drewniany kościółek XV w. i usłyszeliśmy od księdza proboszcza historię kościółka, który powstał jako wotum zbójnickie. Jest to zabytek klasy 0 szczególnie ze względu na XVI w. polichromię. Autentyczną do dziś. Dalej przez Waksmund dotarliśmy do Nowego Targu i nad Białym Dunajcem rozłożyliśmy obóz niedaleko Ludźmierza. Przeżyliśmy zadziwiającą mszę św. w kościele po drugiej stronie Dunajca, do którego szliśmy przez wodę (po uprzednim zdjęciu butów i skarpet). Zadziwiającym był śpiew miejscowych górali na dwa a nawet trzy głosy i ich stroje ludowe. Tak się nam szczęśliwie trafiło, że był to właśnie dzień odpustu. Nawet dziad, żebrzący obok kościoła był ubrany po góralsku i mówił swoje żebracze kwestie, charakterystycznym wierszem. Nawet Puchatek nie miał takich rymowanek. Janusz BARANEK i Jurek REMISZ byli w tym dniu kucharzami. Nawet nie nadmieniam, że gotowali kaszę, bo to było aż nadto oczywiste. Tak się złożyło, że zabrakło soli, więc przyszli mnie zapytać, co mają robić. (Puchatek z dwoma innymi mocnymi poszli po zakupy i zrobić rozeznanie kolejowe). Było jeszcze tak może ¾ łyżki soli, więc poradziłem, żeby wsypali to do niewielkiej ilości kaszy i poszli dać każdemu po kolei skosztować i zapytać, czy dosolić jeszcze czy nie. Wszystkie odpowiedzi były zgodne: „ //Nie! Broń Boże, nie solcie więcej”// Jak doszło do jedzenia tej rzeczywiście prawie nie słonej kaszy, na zarzuty Janusz z Jurkiem odpowiadali zgodnie : //„przecież nie chcieliście byśmy więcej solili”.// Chcąc nie chcą wszyscy kaszę zjedli, tym bardziej, że była z przysmażoną kiełbasą zakupioną wczoraj (prawie spod lady). Co prawda soli w kaszy było mikroskopijnie, ale za to co niektórzy znaleźli ogonki z owoców. Na zapytanie „co to jest?”, Janusz BARANEK z rozbrajającym uśmiechem powiedział: „ //jedliśmy z Jureczkiem gruszki a ogonki wypluwaliśmy, więc się mógł któryś znaleźć w kaszy”.// i od tego czasu była to „kasza z wpluwanymi ogonkami”. Wieczorem, przy ostatnim ognisku tego obozu, kiedy nastrój był raczej poważny i tak jakoś szkoda było, że się ten obóz kończy – rozpoczęły się sensacje żołądkowe po jak się okazało nie świeżej kiełbasie. Najpierw w krzaki biegali ci, co żywili się w domu, potem prywatnie, natomiast tych, co byli zahartowaniu w stołówkach studenckich nie ruszyła nawet nieświeża kiełbasa. Po prostu ich żołądki były wytresowane. Wracamy do Gliwic przez Kraków. Zwiedzamy Katedrę Wawelską i w podziemiach Katedry Komendant Obozu odczytuje rozkaz kończący nasze 14 dniowe wędrowanie. W rozkazie są podziękowania, są stopnie harcerski, są sprawności. Jest nutka żalu, że musimy się rozejść każdy do swoich obowiązków, ale i nutka nadziei, że ten obóz scementował wcześniejsze przyjaźnie i że nie mało utworzyło się nowych. Marek DENKOWSKI – Młodzik Mały zdobył stopień wywiadowcy, ale wcześniej przez wystającą z plecaka chochlę, został nazwany ANTENĄ. Zresztą jak pamiętam Młodzik Duży też już nie był młodzikiem, ale mu to zostało. Ze względu na wojskowe zagrania Janusz BARANEK został KAPRALEM. Ten pierwszy obóz Kręgu był jak się wydaje niepowtarzalny.


 * NOWY ROK AKADEMICKI.**

Pierwsza nasza zbiórka powakacyjna, była zbiórką alarmową. Druh drużynowy odczytał rozkaz nadzwyczajny z dnia 09.10.1958 r.

//Druhny i Druhowie !// //Z prawdziwym żalem i bólem przyjąłem wiadomość,// //że dnia z 7 na 8 bm. odszedł na WIECZNĄ WARTĘ// //twórca i pionier ruchu harcerskiego Śp. Hm. R.P. Dh// //Ta d e u s z S T R U M I Ł Ł O.// //Wysokiej klasy instruktor harcerski, gorący patriota,// //wychowawca licznej rzeszy braci harcerskiej i wielki// //przyjaciel naszego Kręgu Starszoharcerskiego.// //Dla podkreślenia Jego zasług wprowadzam na terenie// //Kręgu Starszoharcerskiego żałobę, nakazuję przysłonić// //krzyże krepą.//

//Cześć Jego pamięci !//

//Czuwaj !//

//Drużynowy// //podpisał// //Jan ŻELIŃSKI phm.//

Żałoba obowiązywała do 16 listopada br. Na pogrzebie dha Tadeusza w Poznaniu byli: Drużynowy Kręgu, Krystyna ZYZAK, Danuta IWICKA i Zbigniew SKOCZEK Spotkali się z wieloma Harcerzami przez duże H w tym z dhem KAMYKIEM. Ten doświadczony instruktor **radził nam, byśmy zrezygnowali z gen. Roberta BADEN POWELLa jako patrona Kręgu** i obrali sobie innego lub wcale. Krąg musi istnieć, a toczenie boju o naszego dotychczasowego patrona nie gwarantuje dalszego istnienia Kręgu. Sprawa jest poważna, a może nawet poważniejsza niż nam się wydawało. W Kręgu zapanowała atmosfera przygnębienia, a jeżeli nie, to było całkiem smutno.

Nie zależnie od wydarzeń zewnętrznych w Kręgu znowu zwolnienia i przyjęcia. Rozkazem L.5/58 z 21.10.1958 r. zostali zwolnieni z Kręgu dh dh: Maciej GRYCZMAŃSKI, Jacek PIECZYRAK i Urszula SMOLIŃSKA. Po okresie próbnym zostają przyjęci do Kręgu dh dh: z dniem 31 czerwca Irena GŁOGOWSKA a z dniem dzisiejszym Józef KOSSECKI, Józef JARKO, Stanisław MYDLARZ, Stanisław FOBER.

Krąg w zasadzie od wakacji nie prowadzi już drużyn młodzieżowych, więc następuje rozwiązanie zastępów. Zajęcia mają być prowadzone przez cały Krąg (dotychczas na każdej zbiórce był odpowiedni czas dla zastępów). Zmienia się także charakter zbiórek. Zaczynamy zajmować się uzupełnieniem naszego wykształcenia technicznego o wiedzę humanistyczną. Uczymy się słuchać muzyki (poważnej), patrzeć na dzieła malarstwa, oglądamy filmy (w DKFie) i później o nich dyskutujemy itp.

Z dniem 11 listopada 1958 r. na własną prośbę odchodzi z Kręgu pierwszy przyboczny dh przewodnik Kazimierz MADEJ. Dh drużynowy składa mu podziękowanie za trud, wkład pracy i pomoc w ciężkim okresie powstawania Kręgu na naszej Uczelni. (Rozkaz L.6/58)

Z dniem 02 .12.1958 r. zostają zwolnieni z Rady Kręgu sekretarz dh wyw. Juliusz SIDZIŃSKI, skarbnik dh wyw. Karol WOLSKI, kronikarz dh pionierka Ewa WYSOCZAŃSKA. Mianowano I przybocznym dh wyw. Janusza FRĄCZKA, II przybocznym dh przewodnika Jacka HACZEWSKIego i powołano ich do Rady Kręgu. Powołano do Rady Kręgu: dh dh, sekretarza wyw. Jerzego REMISZa i skarbnika przewodnika Jana SZAŁASa. Po okresie próbnym przyjęto dh Teresę WOŁOSZYŃSKĄ, a na okres próbny dh dh Wojciecha KOSIAKa i Władysława SKALNYego.

Realizacja planu pracy wymagała zmiany organizacyjnej Kręgu. Na zbiórce 21.10 br. zostały rozwiązane zastępy, a za poszczególne działy pracy Kręgu zostają powołani w dniu 02.12 odpowiedzialni dh dh: I przyboczna dh przewodn. Zofia SZCZEPANEK – działalność dla środowiska I przyboczny dh wyw. Janusz FRĄCZEK – działalność harcersko. harcersko - instruktorska II przyboczna dh trop. Krystyna ZYZAK – działalność kulturalna II przyboczny dh przewodn. Jacek HACZEWSKI – turystyka i krajoznawstwo.


 * II ROCZNICA KRĘGU.**

Trochę było smutno i tak jakoś nie swojo. Zamilkła nasza rozbrykana wesołość. Drużynowy odczytuje rozkaz L.8/58, który nosi datę 11 grudnia 1958 r.

//Druhny i Druhowie !// //W dzisiejszy wieczór kończymy drugi rok działalności naszego// //Kręgu Starszoharcerskiego. Już tylko we wspomnieniach lub na// //kartach kronik będziemy mogli odnaleźć owe radosne chwile,// //które spędziliśmy razem. Powiodą nas one przez szlak naszych// //wędrówek, towarzyszyć im będzie ciepło ognisk kręgowych, szczera// //braterska przyjaźń i ludzka wdzięczność.// //Dziękuję Wam wszystkim za trud i wyrzeczenia, za wierność// //Prawu, Przyrzeczeniu i znakowi lilii harcerskiej, za wiarę w czło-// //wieka, piękno, dobro i prawdę, za czysty i jasny płomień naszej// „ //ŻAGWI”, za uśmiech i pogodę ducha.// //U progu trzeciego roku pracy harcerskiej życzę Wam wiele ra-// //dości i sukcesów w życiu osobistym i społecznym, zadowolenia// //w naszej kręgowej gromadzie i długich jeszcze lat działalno-// //ści na szlaku Wielkiej Przygody Harcerskiej.// //dh Krystynę CIUPKĘ// //dh Irenę GŁOGOWSKĄ// //dh Danutę IWICKĄ// //dh Marię JANTAS// //dh Janusza BARANKA// //dh Marka DENKOWSKIego// //dh Karola WOLSKIego// //**Z.H.P. I Krąg Starszoharcerski „ŻAGIEW” przy Politechnice Śląskiej**// //**w Gliwicach.**//
 * 1) //Dopuszczam do Przyrzeczenia harcerskiego ://
 * 1) //Z dniem dzisiejszym zgodnie z wolą większości, przyjmujemy następującą pełną nazwę naszego Kręgu://

//Czuwaj !// //Drużynowy// //podpisał// //Jan ŻELIŃSKI phm.//

Myślę, że nie muszę wyjaśniać dlaczego było nam smutno. Krąg został bez patrona i to przewagą 1 głosu. Chyba tak trzeba było postąpić, nawet gdyby przewaga głosów była za utrzymaniem dotychczasowego patrona. Radośniejszym promykiem mimo mrozu było pierwsze Przyrzeczenie w Kręgu. Było dobrze i składającym Przyrzeczenie będzie się ono kojarzyło dobrze. Jeszcze były Andrzejki. Jak dotychczasowe.

Kronika rządzi się swoimi prawami, jest więc plotkarska, analizuje stany ducha, pokazuje wydarzenia marginalne, które często podnosi do rangi wydarzeń epokowych w końcu nie musi ujmować wszystkiego, a także chronologia nie jest jej koronną zaletą.

Krąg był bacznie obserwowany jak wiemy dzisiaj przez różne instytucje, ale także Władze Uczelni pragnęły mieć jakieś pisemne potwierdzenia obserwacji naszej działalności. Tak więc drużynowy był zobowiązany do przedłożenia odpowiedniego sprawozdania. Ponieważ sprawozdanie to zawiera zwięzłe ujęcie naszych 2 lat pracy harcerskiej, będzie pożyteczne przytoczenia go w całości, bez skrótów. Jeżeli ktoś mniej cierpliwy będzie chciał mieć syntetyczne streszczenie tego, co zostało napisane dotychczas, proponuję zajrzeć właśnie tutaj. Jest tutaj też mowa o pieniądzach, które w kronice zostały po prostu zbagatelizowane.

PODSUMOWANIE 2 LAT ISTNIENIA KRĘGU

//Materiały do analizy i oceny pracy Z.H.P. I Kręgu// //Starszoharcerskiego „ŻAGIEW” przy Politechnice Śląskiej// //w Gliwicach.// //Krąg wznowił swą działalność w dniu 11. grudnia 1956 r.// //przez zwołanie zebrania młodzieży harcerskiej studiującej// //na Politechnice Śląskiej. W zebraniu wzięli udział przedsta-// //wiciele Komendy Miejskiej Org. Harcerskiej Polski Ludowej// //w Gliwicach.// //Nawiązano tym samym do działalności Kręgu Starszoharcerskiego,// //który istniał przy uczelni w latach 1945 – 1947, a którego// //kuratorem z ramienia Senatu był śp. Prof. Michał AFFANASOWICZ.// //Powstały Krąg jest koedukacyjny, przyjęty do Z.H.P., działa// //na terenie Politechniki Śląskiej na podstawie zatwierdzonego// //przez Wysoki Senat i Komendę Hufca Z.H.P. w Gliwicach – Regula-// //minu Wewnętrznego. Kierunek ideowy, metody działania, cel i cha-// //rakter Kręgu, jako jednostki Z.H.P. określa deklaracja ideowa// //Krajowego Zjazdu Działaczy Harcerskich, który odbył się w dniach// //8-10. XII. 1956 r. w Łodzi. Działalność Kręgu przejawia się// //w zbiórkach, pracach, wycieczkach, zebraniach itp.// //Krąg liczy obecnie 40 członków / w tym prawie 50 % stanowią// //druhny/ przyjętych i 9 będących w okresie próbnym. Wśród 40 czł.// //35 jest studentami, 2 asystentami i 3 absolwentami, z 9 członków// //okresu próbnego wszyscy są studentami.// //Na czele Kręgu stoi drużynowy – Jan ŻELIŃSKI, mający do swej// //pomocy t. zw. przybocznych. Pracą Kręgu kieruje Rada Kręgu// //w skład której obok w/w wchodzą inni funkcyjni. z ramienia// //Wysokiego Senatu opiekę nad Kręgiem sprawuje Kurator w osobie// //Pana Dziekana Wydz. Mech-Energetycznego Z. prof. mgr inż. Macieja// //ZARZYCKIEGO.// //Działalność Kręgu w roku 1958 opierała się na planie pra-// //cy zatwierdzonym przez Kom. Hufca w Gliwicach. Obejmował on// //cztery działy a to: historyczno-społeczny, kulturalno-artystyczny,// //metodyczny, obozowo-gospodarczy.// //Realizując plan, Krąg interesował się życiem naszego miasta// //przez dokonywanie t. zw. wywiadu / obserwacja młodzieży specjalnie// //studentów, ich zajęcia, upodobania, zachowanie itp./ Interesowano// //się Klubem Studenckim i jego bywalcami, ciekawym „życiem” mło-// //dzieży szkolnej przed kinami, itp. Urządzono w Dniu Harcerza// //Wieczornicę – widowisko harcerskie, na które zaproszono Władze// //Uczelni, pracowników i studentów, zorganizowano wiele ognisk// //harcerskich, wieczorów dyskusyjnych, muzyki ii. na które zaprasza-// //no młodzież naszej Uczelni. Członkowie Kręgu aktywnie działają// //na terenie drużyn harcerskich prowadząc drużyny, pomagając// //i pełniąc funkcje instruktorskie, organizując zajęcia.// //W 1956 r. zorganizowano 3 dalsze wycieczki górski łącznie// //9 dni biwakowania pod namiotami, 1 wycieczkę nizinną.// //W wakacje urządzono 14 dniowy obóz wędrowny Kręgu pod namio-// //tami obejmujący pasmo Gorców i Pienin realizując specjalny// //program obozu.// //Zdobywano stopnie i sprawności podnosząc kwalifikacje// //instruktorskie, Krąg brał udział we wszystkich uroczystościach// //zebraniach, pracach i akcjach jakie miały miejsce na terenie// //miasta i Uczelni. Bezpośrednim własnym przykładem, formą naszych// //zajęć, kulturą życia codziennego wpływaliśmy na kształtowanie// //się życia studenckiego w naszym środowisku.// //Członkowie Kręgu aktywnie działali zwłaszcza na terenie// //Zrzeszenia Studentów Polskich, którego są członkami,// //a to w Zespole Pieśni i Tańcz, Kółku Fotograficznym,// //Radiowęźle Domów Studenckich, w Radach Wydziałowych itp.// //W programie pracy na rok 1959 uwzględniono takie// //zagadnienia naszej działalności:// //w tej chwili współpracujemy z Z.S.P. nawiązaliśmy kontakt// //z AZS-em, członkowie Kręgu należą do Koła PTTK, chętnie będziemy// //współpracowali i pomagali w miarę naszej przydatności z ZMS i ZMW.// //Zbiorki i inne zajęcia Kręgu nie wliczając ognisk, wycieczek// //uroczystości itp. odbywały się początkowo raz na dwa tygodnie,// //a ostatnio raz w tygodniu. Tylko jeden raz w miesiącu jest// //sprawdzana obecność na zbiórce, udział w innych zajęciach jest// //całkowicie dobrowolny.// //Działalność finansowa Kręgu opiera się na składkach /1 zł.// //miesięcznie z którego 30 gr. pozostaje w kasie Kręgu/, darowiznach// //pieniężnych i w naturze /sprzęt, książki/ oraz dotacji Uczelni.// //Od Uczelni otrzymaliśmy w ciągu swego istnienia /2 lata// //lokal na izbę harcerską, dotacje na urządzenie obozu wędrow-// //nego w wys. 8100 zł., oraz na inne wydatki /drukowane zaproszenia// //na wieczornicę ii. ok. 400 zł. Rada Uczelniana ZSP przyznała swym// //członkom na obóz wędrowny 3250 zł. i wypożyczyła 3 namioty,// //AZS ofiarował nam 1 piłkę siatkową.// //Krąg wykazuje tendencje rozwojowe, na Uczelnię przychodzą// //harcerki i harcerze ze Szkół średnich, którzy w dalszym// //ciągu chcą należeć do Z.H.P.//
 * 1) //krajoznawstwo i turystyka w szeroko pojętej formie.//
 * 2) //życie kulturalno – wychowawcze//
 * 3) //działalność harcersko – instruktorska//
 * 4) //działalność dla środowiska//

//Czuwaj !// //podpisał// //Gliwice dnia 20.XII. 1958 r. Inż. mgr Jan ŻELIŃSKI phm.//

Do końca zbliża się rok 1958. Mamy nadzieję na lepszy 1959.

A ŻYCIE TOCZY SIĘ DALEJ.

Ramowy Plan Pracy Kręgu Starszoharcerskiego „ŻAGIEW” przy Politechnice Śląskiej na rok 1959

Krąg nasz liczy ok. 50 członków z czego 40-tu to przy- jęci do Kręgu na stałe, a reszta z naboru tegorocznego odby- wa okres próbny, Wśród rzeczywistych członków jest w Kręgu 50 % stanowią druhny. Około 1/3 członków jest w Kręgu od chwili jego powstania t.j. 2 lata, 1/3 ma staż przeszło jeden rok a po- zostali członkowie za stażem mniej od pół roku do roku. Praca Kręgu ma specyficzny charakter ze względu na skład /tylko studentki i studenci Politechniki Śląskiej, asystenci i 3 absolwentów/, działalność przy Wyższej Uczelni akademi- ckiej technicznej, przystosowanie Harcerstwa do wieku, środowiska i potrzeb ogólno-rozwojowych członków Kręgu. Różnorodność wydziałów, lat studiów, miejsca zamieszkania, warunków bytowych, czasu zajęć, stwarza dodatkowe trudności. Mając na uwadze powyższe względy, kierując się zainteresowa- niami członków i opierając się na idei harcerskiej wychowania człowieka „pełnego formatu” przydatnego społeczeństwu doby obecnej ustalono że: a/ zbiórki Kręgu mogą odbywać się raz na miesiąc, ze względu na ćwiczenia, laboratoria, i kolację w stołówkach nie wcześ- niej niż o godz. 19oo, najlepiej we wtorki. b/ w pozostałe wtorki miesiąca członkowie Kręgu bez kontrolo- wanej obecności przychodzą do harcówki na odpowiednio opraco- wane i wcześniej zapowiedziane zajęcia, prace itp. c/ Krąg nawiązując do działalności instruktorskiej i społecznej będzie przeprowadzał zajęcia i specjalne zbiórki na terenie drużyn miasta Gliwic, nie będzie jednak prowadził drużyn z braku czasu, zwłaszcza w okresach egzaminów i zaliczeń co ujemnie odbiłoby się na pracy wychowawczej. d/ Specjalny nacisk w naszej działalności stawiamy na pełniej- sze życie kulturalne członków Kręgu, jako uzupełnienie jedno- stronnego wychowania politechnicznego, na problematykę społecz- ną oraz oddziaływanie wychowawcze na środowisko akademickie. Nadto każdy członek Kręgu w myśl Prawa Harcerskiego obo- wiązany jest do pracy nad sobą, wzorowej postawy etyczno- moralnej, służby ojczyźnie pomocy społeczeństwu i aktywnej działalności.

__W planie pracy uwzględniamy zagadnienia:__ 1. __Turystyka i krajoznawstwo.__ a. poznanie najbliższych okolic Gliwic, popularyzacja tych terenów w środowisku./styczność z ludnością, poznanie jej problemów itp./ b. organizowanie wycieczek w Beskidy w pasma w których Krąg jeszcze nie był – mapki tych tras /ciekawostki przyrodnicze, historyczne itp./ c. przygotowanie tych wycieczek od strony techniczno – organizacyjnej, geograficznej, historycznej, kulturalnej, społecznej itp. d. szczegółowe rozpoznanie trasy przyszłego obozu wędrownego Kręgu pod względem wartości turystycznych, etnograficznych, historycznych, kulturowych itp. 2. __Życie kulturalne.__ a. dyskusje na zgłoszone tematy z opracowaniem wstępu i ich prowadzeniem b. odczyty, prelekcje, opowiadania, gawędy, na różne tematy z różnych dziedzin życia /w Kręgu jak i przez Krąg dla innych np. drużyn/ c. wieczory literackie, poezji, prozy. d. wieczory muzyczne /wprowadzenie, objaśnienie, odtworzenie nagrania/ e. wieczory sztuki – malarstwo. rzeźba, grafika, plastyka / objaśnienia, pokaz, reprodukcji przez epidiaskop/ f. wspólne uczestnictwa w przedstawieniach, seansach filmowych, wystawach, wieczorach autorskich itp. /wzajemna wymiana uwag/. g. kultura fizyczna – historia, rozwój, higiena, sens rekreacyjny ćwiczenia, gry, zabawy, organizowanie, sędziowanie, metoda nauki, prawi- dła, sprzęt, itp. /nauka pływania, jazdy na nartach, posługiwanie się różnymi środkami lokomocji itp./. h. współżycie kulturalno – towarzyskie w Kręgu – czytelnictwo /książki harcerskie i o Harcerstwie/, nauka tańców ludowych, śpiewy, organizo- wanie spotkań np. „Andrzejki”, „Wigilijka” itp./. 3. __Działalność harcersko – instruktorska.__ a. prowadzenie różnych zajęć /biegi harcerskie, zbiórki, ćwiczenia, gry, harce itp./ na terenie Kręgu i drużyn. b. zagadnienie metodyki zdobywania stopni, sprawności, przeprowadzanie praktyczne ich zdobywania. c. organizowanie ognisk, kominków, pokazów /w Kręgu i dla innych/ d. podnoszenie kwalifikacji instruktorskich przez bezpośrednią dzia- łalność i obcowanie z młodzieżą, czytelnictwo, kursy, obozy, wyciecz- ki harcerskie ii formy szkolenia. 4. __Działalność dla środowiska.__ a. wynikające z poprzednich działów pracy /instruktorska działalność w drużynach harcerskich/ b. zapraszanie na niektóre zajęcia o charakterze ogólnym młodzieży akademickiej, instruktorów harcerskich. c. próby zainteresowania się Przedszkolem Politechniki Śląskiej jako pomoc w różnych imprezach, organizowanie zabaw, zajęć w oparciu o metody zuchowe i zaznajomienie z nimi personelu wychowawczego. d. organizowanie z młodzieżą harcerska XI klas, za zgodą odpowiednich Władz spotkań z młodzieżą z gawędą o życiu wyższej uczelni, studiów technicznych itp. e. pomoc Władzom Uczelni w różnych akcjach. //Jak widać jest to plan pracy bardzo ambitny i mobilizujący.//

08.01.1959 r. wigilijka Kręgu. Zwyczajem lat poprzednich: drużynowy, Czarny Budrys i Mały poszli złożyć życzenia i pokolędować do J.M. Prorektora Prof. JANUSZA, J.M. Rektora OCHĘDUSZKI i prof. FRYZEgo, (w kolejności wymienionej). Były to naprawdę wzruszające chwile i jak się dało zaobserwować nie tylko dla nas. Nawet prof. JANUSZ przyjął nas miodem i tortem. W harcówce jak zwykle: ubieranie choinki, kolędy, kutia (tym razem w miarę), ciasto, ciastka, herbata. Miła, rodzinna atmosfera. Wzruszające i bardzo potrzebne tym, którzy są z dala od swych rodzin i często, gęsto właśnie takie rodzinne święta spędzają poza rodziną, czasem nawet samotnie. W ten sposób Krąg stawał się dla niektórych nową rodziną. Dobrze też czasem spotkać się towarzysko bez kłócenia się np. o każdy punkt w planie pracy. W czasie tej wigilijki były też różne „produkcje artystyczne” jak przytoczona niżej

Posłuchajcie słów kilkoro.... //Na melodię: „Nie daleko od Krakowa, oj!”// I W sławnym mieście Gliwice ,oj Przy Konarskiego ulicy, oj Stoi gmach wysoki, szary, oj Historyczny, choć nie stary, oj, oj, oj, oj A historyczny dlatego Że w jego wnętrzu kolego Tam na górze na poddaszu, Krzyki często ludzi straszą Tam Kręglarze „Dziuplę” mają Co wtorek tam zaglądają Gdy chcesz poznać Kręgu dzieje Przeczytaj tę epopeję. Kilkadziesiąt osób liczy Co jeden to głośniej ryczy A prym wiodą Julek z Jackiem, Wespół ze Swawolnym Żaczkiem A Puchatek drużynowy, To chłopak całkiem morowy, I choć czasem dużo gada, Jednak Krąg za nim przepada Specjalnością Puchatka, To jest nastrojowa gadka, Wspomnienia, życiorys krótki, Coś z sentymentalnej nutki. Puchatek z przybocznym druhem, Małym ciałem, wielkim duchem, To jest z prawą ręką głowa, Rady prawie że połowa. Jacek to przyboczny drugi Człowiek młody, chudy, długi, Biedny ten kto nie opatrznie, Dyskutować z Jackiem zacznie. Dwie przyboczne z sekretarzem, No i skarbnik z gospodarzem, To już chyba Rada cała, Opisana tu została. Kronikę Kręgu pisała, Ewa co się Ciotką zwała, Lecz jak rzadko, widzim teraz, Kronika wciąż bliska zera. Dalej idzie Żaba-Mama, Z Ryczącym Jasiem, nie sama, Trzy Budrysy, Scout i Babrałka, Kometa, Szalona Pałka. Strasna Zaba, Bęc-Maryna, Danusia, Żarłok-Grażyna, Kapral co jak fama głosi, Sam BeTeeR w zębach nosi. Jest też Baca Oszkapiały, Młodzik duży, Młodzik Mały, Pałkarze ze swoim wodzem, Co masonów tępi srodze. Był też Kazik Zbójem zwany, Lecz porzucił swe kompany My mu dzisiaj zaśpiewamy, Zbóju zostań razem z nami. Jest Krokodyl rodem z Nilu, Oraz nowicjuszów wielu, I jest jeszcze dużo osób, Lecz wyliczyć ich nie sposób. Teraz przestróg kilka macie, Gdy Gliwice opuszczacie, Baczcie pilnie, która, który, Wybiera się z Wami w góry. Kiedy idzie Bęc-Maryna, Trza dwóch silnych do niesienia, Gdy Grażyna się wybiera, Podwójną żywność zabieraj. Kiedy idzie Janusz Mały, Sam chce nosić obóz cały, Tak jak Sputnik i Puchatek, Oraz Kapral na dodatek. Gdy Ryczący Jaś pojedzie, Myj menażki po obiedzie, Szoruj sprawnie jak automat, Bo herbata ma aromat. Gdy pojedzie Żaba z Wami, Wkrótce zatka Was grzybami, A zaś Żak jak za pokutę, Pieje wciąż na swojską nutę.

Kiedy Julek w góry ruszy, Bierzcie tłumiki na uszy, Wówczas miejsce swoje zmieni, Siedemdziesiąt pięć jeleni. Kiedy w drogę ruszy Zaba, Rycynusu zabrać trzeba, I makaronu unikać Bo powtórzy się Nowy Targ. Gdy Kometa się wybiera, Ekran Polski laury zbiera, Ty zaś w kieszeni gotówkę, Masz za epizododniówkę. Więcej przestróg nie udzielę, Bo nas w Kręgu jest za wiele, By o każdym coś zaznaczyć, A więc proszę mi wybaczyć.

Zbiórki Kręgu niby normalne, ale atmosfera zrobiła się jakaś ciężka. Nie wszystkim odpowiadał styl pracy. Już trochę wcześniej Kazik MADEJ wygłosił swoje poglądy o ckliwości Kręgu i to w jakiś sposób podzieliło zwartą dotychczas gromadę. Może nie tak bardzo, ale zawsze podzieliło.

W starych szpargałach, gdzie przechowujemy „pamiątki” harcerskie, znalazłem pożółkłe kartki, zapisane bardzo koślawymi literami, ale zawierające opis kawałka życia związanego z harcerstwem. Nie dotyczy to bezpośrednio Kręgu, chociaż wiele nazwisk kręglarzy przewija się tutaj i dlatego chciałbym przedstawić atmosferę tamtych dni. Wielu członków Kręgu cały swój nie koniecznie wolny czas poświęcało pracy w drużynach młodzieżowych. Dlatego odważyłem się zacytować tutaj znalezione wspomnienia. //Prawie dwa lata mija od zetknięcia się drużyn ze mną, więc podane tutaj przeze mnie fakty nie będą zaopatrzone w dzień ani miesiąc, będą to krótkie wspomnienia z przeżyć połączonych drużyn 10 i 24, kiedy jeszcze nikt nie myślał o kronice, ale drużyny już istniały.// //Może by było lepiej wyszło, gdybyśmy wspólnie przy ognisku harcerskim, gdzieś na biwaku lub w cichy letni wieczór obozowy wspominali te minione chwile. Przypuszczam, że nic by z tego nie pozostało na trwale, bo gawędziarz jestem lichy, a chociaż piórem władam też niezbyt zręcznie, to jednak zadość uczynię prośbie Waszego obecnego druha Drużynowego phm. TARŁOWSKIEGO// //i piszę.// //Z konieczności muszę wspomnieć co zacz jestem za jeden, skąd się wziąłem w drużynach przy// //ul. GIERYMSKIEGO i dlaczego chcę wspominać o początkach drużyn a nie jednej drużyny.// //Byłem wówczas studentem Politechniki Śląskiej i harcerzem w I Kręgu Starszoharcerskim przy tejże Politechnice. Na wniosek Komendy Hufca Gliwice – Miasto, Krąg „objął” kilka drużyn gliwickich, wystawiając ze swego składu drużynowych, przybocznych a nawet i zastępowych. Trzeba pamiętać, że był to okres bardzo trudny w pracy harcerskiej, więc kręglarze musieli prowadzić nawet zastępy. Innej rady nie było z powodu braku ciągłości trwania harcerstwa.// //Tak się złożyło, że drużynowymi w różnych szkołach zostali zastępowi z Kręgu (najstarsi stopniem) i miedzy innymi na drużynowego w Gimnazjum Nr III wyznaczono dha Adama NIEWIEŃCZA – ćwika, zastępowego zastępu „Patykow” w Kręgu.// //Drużyny w Gimnazjum jeszcze nie było, więc poszedłem z Adamem aby ją założyć. Było to moje pierwsze zetknięcie się z chłopcami starszymi Szkoły przy ul GIERYMSKIEGO, ale nie ostatnie. Był styczeń 1957 roku. Na zebranie (bo trudno to było nazwać zbiórką) przyszło kilkunastu chłopców. Nawet im się spodobało i chyba wszyscy z tych obecnych należeli potem do drużyny.// //Skalał bym się czarną niewdzięcznością, gdybym w tym miejscu nie wspomniał o Pani MISIĄ-GOWEJ, bratniej, harcerskiej duszy, która była współ założycielką drużyny i o której trzeba będzie pewnie jeszcze nie raz wspomnieć, oraz o dhnie ZALCZYK, także nie mały wkład mającej w dziele powstania drużyn.// //Nie dane mi jednak było pracować z Adamem w tej samej drużynie. Przy Szkole Podstawowej istniały drużyny O.H. męska i żeńska oraz Gromada Zuchowa, prowadzone przez wspomnianą już dhnę ZALCZYK.// //Była to praca nie dla jednego, więc „Patyki” złamali się i część poszła do Liceum, a mnie powierzono przejąć drużynę w Szkole Podstawowej dodając mi do współpracy dha wywiadowcę Staszka WALATA jako przybocznego i młodzików Fredka SŁANIĘ i Gienka ŻBIKA jako zastępowych.// //30 stycznia 1957 roku odbyła się I zbiórka drużyny, na której dhna ZALCZYK przekazała mi ok. 40 chłopców. W tym miejscu mam do Was prośbę. Uważajcie dzień 30 stycznia za swój uroczysty dzień, za dzień rozpoczęcia pracy drużyny i kiedyś jak będziecie organizowali w tym dniu uroczystość, to nie zapominajcie o mnie.// //Drużyna została przyjęta na okres próbny i nadano jej numer 10, zaś drużynie Adama 24.// //Zaczęły się dni znojne. W szkole półrocze, a na Politechnice zimowa sesja egzaminacyjna wcale nie wpłynęły dodatnio na pracę drużyny.// //24-ta ruszyła z miejsca i na tym jak na razie się skończyło. Przybocznym w tej drużynie był młodzik Wojtek KANIA zaś zastępowymi GIRAS i KORLACKI, wszyscy z Politechniki.// //W 10-tce nie było dużo lepiej, ale coś się robiło. Odbywały się zbiórki zastępów, były zbiórki drużyny, ale to jeszcze nie było to, czego po nas się spodziewali harcerze i co my chcieliśmy zrobić.// //Gdzieś w marcu, czy kwietniu była w drużynach 10 i 24 wizytacja z Komendy Hufca. Przyszedł do nas dh SMOLIŃSKI, posiedział na zbiórce, pogadał, pooglądał książki i w wyniku tej wizytacji drużyna została przyjęta do Z.H.P. Został też zatwierdzony kolor pomarańczowy i imię Tadeusza KOŚCIUSZKI. W tym miejscu o 24 muszę niestety zamilczeć.// //Byliśmy już pełnoprawną drużyną harcerską, a jeszcze stale „kisiliśmy się” w salach szkolnych nie zawsze mile widziani przez sprzątaczki.// //Wreszcie zrobiło się cieplej. Wiosna zaczynała dawać o sobie znać, więc harcerzom nie wypada się gnieździć w dusznych salach. W tym czasie drużyna liczyła nie wiele ponad dwudziestu.// //Pierwsza nasza zbiórka na „świeżym” powietrzu w lasku za autostradą, zostanie chyba na zawsze w mej pamięci. Przygotowywałem się do niej niezwykle pilnie, a mimo to poniosłem całkowite fiasko. Brak doświadczenia (prowadziłem drużynę po raz pierwszy w życiu) dał się poważnie we znaki. Wyszliśmy do lasku z piłką, chorągiewkami, kartonem z grą KIMA ze znaków drogowych i przygotowaną przeze mnie gawędą na temat: harcerz jest przyjacielem przyrody, poznaje jej piękno i tajemnice. Chłopcy zachowywali się jak rozbrykane stado źrebaków. Nie było takiej siły, która mogła by ich poskromić. Wreszcie wbrew zdrowemu rozsądkowi i logice, pozwoliłem im bawić się w podchody na mokrym jak gąbka gruncie lasu. Tutaj dopiero mogli się wyżyć i nawet sześciu z nich z JASIKIEM i GRABOLUSEM na czele wykorzystało okazję i zwiali w las. Zamiast nudnego opowiadania, którego i tak żaden z nich nie słuchał, trzeba było pokazać im ciekawostki lasu. To zdarzenie mimo, że mnie załamało, dało mi poważne doświadczenie. Zaczęliśmy pracować inaczej.// //Powołałem Radę Drużyny, do której prócz przybocznego i zastępowych (jak pamiętamy harcerzy z Kręgu Starszoharcerskiego przy Politechnice), sekretarza – HAWEŁŁY, kronikarzy - GRABOLU-SA i SAWICKIEGO, gospodarza - SZUSTERA weszli podzastępowi: FILASIEWICZ, CUKIERSKI i DINDORF. Odtąd zaczęliśmy pracować jak normalna drużyna harcerska, tzn. zastępy zaczęli prowadzić chłopcy z drużyny, a ja zająłem się zastępem zastępowych, zaś dotychczasowi zastępowi// //pomagali młodszym druhom w prowadzeniu zastępów. Ta metoda zdaje się „chwyciła”. Zaczęliśmy się lepiej rozumieć. Na zbiórkach zastępów przygotowywaliśmy się do próby na stopień młodzika. Przypominam sobie jedną ze zbiórek zastępu zastępowych (przeważnie odbywały się w Parku Chrobrego). Zostawiłem chłopcom list, który wolno im było otworzyć za kilkanaście minut, po czym sam odszedłem. W liście w sposób dość zawiły była opisana trasa i miejsce dalszego listu. Za listami z opisami trasy doszli wreszcie moi chłopcy do Lasku Chorzowskiego i ani w ząb nie mogli znaleźć ani mnie, (chociaż siedziałem w krzaku o dwa kroki od nich), ani ostatniego listu, który w przeciwieństwie do poprzednich nie był schowany, lecz leżał na samym wierzchu na drzewku. Wreszcie się ujawniłem. Śmiechu było, co niemiara. Na drugi tydzień, kiedy był wyznaczony termin zbiórki, moja Rada chciała mi zrobić kawał. Siedzę sobie w akademiku, a tu wpada do pokoju CUKIERSKI, daje mi zegarek i kompas mówiąc „to się druhowi przyda” i odchodzi bez słowa wyjaśnienia. Czułem w powietrzu jakąś drakę. Chłopaki chcieli mi się odwdzięczyć za „wystawienie” ich w parku w poprzednim tygodniu. Chcieli sobie moim kosztem urządzić klawą zabawę. „Co też to będzie robił drużynowy, jak przyjdzie do parku i nie znajdzie nas. Ale będzie heca”. Chyba tak rozumowali, ale troszeczkę się przeliczyli. Do parku chodziłem zwykle najkrótszą drogą jak słusznie chłopcy rozumowali, tym razem też tak pójdę. Usiedli więc wszyscy na dachu zdewastowanej szatni kąpieliska, wystawili w kierunku akademika czatę i czekają co będzie, kłócąc się przy okazji jak papugi. Jakież było ich zdziwienie, kiedy niepostrzeżony przez nich (chociaż w ogóle się nie ukrywałem, tylko przyszedłem trochę dłuższą drogą) stanąłem pod szatnią i pytam się co robią na dachu. Zabawa im się nie udała, ale metoda pracy z drużyną widać im się spodobała. Pokazano mi potem list z szyfrem, zresztą dość prostym z oznaczonym miejscem gdzie mam szukać szanowną Radę.// //A w tym czasie, gdy Rada Drużyny już jako, tako zaczęła się ze mną rozumieć w drużynie nie działo się najlepiej...........// //Resztę sami wiecie.//

JEDNAK HUFIEC JEST WŁADZĄ

W trosce o przyszłe kadry instruktorskie, Komenda Hufca zaczyna organizować zajęcia dla grupy harcerek i harcerzy, przewidzianych do pracy w drużynach młodzieżowych lub mających otwarte próby na stopnie instruktorskie. Skorzystano z okazji, że jest gotowy zespół instruktorów, którzy potrafią takie zadanie wykonać naprawdę bez konkurencyjnie. Są to hm. Piotr DENEGA – harcerz jeszcze z czasów lwowskich, dwaj bracia Leonard i Tadeusz DENKOWSCY – bracia Marka Anteny, harcerze o nieporównywalnych wiadomościach i inwencji oraz Krzysztof WITKOWSKI – niezrównany turysta i organizator turystyki. Ten zespół instruktorski może poszczycić się nie lada osiągnieńciem, a mianowicie; w dzielnicy robotniczej Zabrza zorganizowali drużynę harcerską z trudnej młodzieży, można powiedzieć z „chłopców z ulicy” i tylko im znanymi metodami z chuliganów, lub kandydatów na takich typów „spod ciemnej gwiazdy” wychowali drużynę wzorowych harcerzy. Część kręglarzy została zapisana do tego Kręgu Pracy Instruktorów Starszoharcerskich z czasem nazwanym „WIR”. Nasz drużynowy zostaje tam instruktorem. Teraz zaczyna się niejako podwójna praca. Stale trzeba podejmować decyzję gdzie skierować swoje zainteresowania i jak wykorzystać czas, którego zawsze jest za mało.

Krąg przeżywa swoje wzloty i „dołki”, ale to chyba jest normalne. Skończył się niejako okres euforii, a zaczął dzień szarej, mozolnej pracy. Właściwie zakończyliśmy akcję pomocy hufcowi w prowadzeniu drużyn młodzieżowych i stąd nasz plan pracy różni się od poprzednich. W pierwszym rozkazie z tego roku czytamy: Rozkaz L.1/59 z 10 marca 1959 r. 1. Wyjątki z rozkazu Komendy Hufca l.10/58 z dnia 20.IX.1958 r. pkt. 6.1. __Przyznanie stopni młodzieżowych:__ Na podstawie prób przeprowadzonych na obozie, przyznaję stopień pionierki: Dh. Krystynie ZYZAK stopień ćwika: Dh. Januszowi FRĄCZKOWI Dh. Ryszardowi DOBRZELECKIemu Dh. Markowi MIGURSKIemu Dh. Jerzemu REMISZowi Dh. Zbigniewowi SKOCZKOWI

Zwolniono z Kręgu na własną prośbę w związku z ukończeniem studiów Dh. wyw. Lucjana RYDLA. Mamy nadzieję, że będziesz o nas dobrze wspominał i życzymy Ci powodzenia w życiu i pracy zawodowej. Przyjęto do Kręgu dh dh Leszka TRZCIŃSKIEGO – ćwika i Antoniego ROBLA – ćwika. Dopuszczono do próby na stopień młodzika dh dh: Józefa JARKO, Stanisława MYDLARZa, i Stanisława FOBERa. Dopuszczono do próby na stopień tropicielki i wywiadowcy dh dh: Danutę IWICKĄ, Krystynę CIUPKĘ, Teresę WOŁOSZYŃSKĄ, Tadeusza BIAŁKA, Marka DENKOWSKIego, Józefa JARKO. Na akcję letnią szkolenia drużynowych wytypowano Dh Danutę IWICKĄ –ochotniczkę i dh Marka DENKOWSKIego – młodzika. Powołano nowy skład Komisji Próby na stopień ochotniczki - młodzika oraz tropicielki -, wywiadowcy w składzie: Przewodnicząca: dh. Janina KONOPACKA pwd. V–ce przewodniczący dh Jacek HACZEWSKI pwd członkowie: dh Gabriela SZAŁAS pion. dh Ryszard DOBRZELECKI ćwik dh Jerzy REMISZ ćwik Drużynowy wystąpił do Komendy Hufca Gliwice-Miasto o rozwiązanie poprzedniej Komisji Prób na stopień pionierki – ćwika i mianowanie nowej w składzie: Przewodniczący dh Jan ŻELIŃSKI phm V–ce przew. dh Jan SZAŁAS pwd członkowie: dh Janina KONOPACKA pwd dh Teresa HENNEL pwd dh Jacek HACZEWSKI pwd dh Janusz FRĄCZEK ćwik

W kwietniu rozkazem L.2/59 z dnia 07.04.59 r. Drużynowy Kręgu powołuje do działalności dwa zastępy i zastępowym pierwszego mianuje dha Janusza FRĄCZKA ćwika z tym, że do końca kwietnia p.o. zastępowego zostaje dh Jerzy REMISZ - ćwik.( //a to z uwagi na odbywanie służby wojskowej przez dha FRĄCZKA – przypisek mój).// Za nieusprawiedliwione opuszczanie zbiórek zwolniono z Kręgu dh dh: Krystynę BROSZ, Elżbietę PREC i Wojciecha KAMIŃSKIego. Za ustawiczne wypaczanie ideii harcerskiej i szkodliwą dla Związku działalność, zwolniono karnie dh młodzika Józefa KOSSECKIego i wystąpiono z wnioskiem do Komendy Hufca Gliwice-Miasto o karne zwolnienie z szeregów Związku Harcerstwa Polskiego i cofnięcie stopnia.

Niestety takie sytuacje w Kręgu też miały miejsce i jak się później okazało, uratowało to istnienie Kręgu, a nawet bezpieczeństwo osobiste członków Kręgu. Przeżywamy inwigilację Kręgu, różnego rodzaju naciski (np. żądanie wykazu członków Kręgu należących do PZPR), prowokacji itp. KW PZPR w Katowicach dyskutuje nad działalnością Kręgu, a 24 członków Kręgu jest przesłuchiwanych w komisariacie M.O. w Gliwicach. Niektórzy nawet kilkakrotnie, a drużynowy ponad to jest przesłuchiwany przez przedstawiciela Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Jak widać nie była to atmosfera sprzyjająca spokojnej, systematycznej pracy wychowawczej.

Na św. Jerzego Krąg wybrał się na wycieczkę, może biwak do Żernik. Na ten biwak nie może pójść Puchatek, więc odprowadza wszystkich ze łzą w oku. Pierwszy raz na biwaku Kręgu jest technika, a mianowicie telefony polowe. Jedzenie w normie, tzn Żarłok jest w formie. Jurek- Scout trzyma się blisko Comety. Na biwaku jest też nowy nabytek Kręgu – Zdzisław DUCH.

Krąg idzie w niewielkim składzie (7 osób) na pochód 1-Majowy tuż przed Gronem Profesorskim Politechniki z J.M. Rektorem prof. Stanisławem OCHĘDUSZKĄ na czele. Było to bardzo miłe, że Politechnika zaakceptowała nasz Krąg, bo tak należy interpretować ustawienie nas w szeregach Politechniki i to na czele.

W czasie Igrców na placu przed Wydziałem Górniczym Krąg pali ognisko i Puchatek z Małym prowadzą gry i zabawy dla dość licznie zebranych mieszkańców Gliwic. Krąg się pokazuje, jako działający na terenie Politechniki.

Rozkazem L.3/59 z dnia 26 maja 1959 r. w związku z przerwaniem studiów na Politechnice Śląskiej zostaje zwolniony z Kręgu na własną prośbę dh Antoni ROBEL – ćwik. Także na własną prośbę zostaje zwolniony z funkcji II przybocznego i z Kręgu dh Jacek HACZEWSKI pwd i dh. Zbigniew SKOCZEK ćwik. W/w zostali oddelegowani do dyspozycji Komendy Hufca. Drużynowy Kręgu składa im podziękowanie za dotychczasową współpracę i życzy im wiele radości i sukcesów w życiu osobistym. Do Kręgu zostaje przyjęty dh Zdzisław DUCH – ćwik.

Na zbiórce na początku czerwca został odczytany następujący rozkaz, który cytuję dosłownie, ponieważ ma zasadnicze znaczenie w krótkiej historii Kręgu.

//Gliwice dnia 02. czerwca 1959 r.//

//__R o z K a z L.4/59__// //z dnia 02 czerwca 1959 r.//

//W związku z moją rezygnacją z funkcji drużynowego Kręgu// //Starszoharcerskiego „ŻAGIEW” i zgodnie z wolą większości, występu-// //ję do Komendy Hufca Gliwice-Miasto z wnioskiem o mianowanie// //p.o. drużynowego dh. ćwika Jerzego REMISZa.// //Zamykam tym samym dziewięćsetpięciodniowy okres działalności// //Kręgu, walki, wzlotów i upadków.// //Dziękuję Wam wszystkim, którzy dzieliliście ze mną smutki// //i radości naszych wspólnych poczynań. Dziękuję za ciepło Waszych// //ognisk, za serdeczną przyjaźń i ducha braterstwa skautowego.// //Życzę Wam wszystkim i mojemu następcy zadowolenia w ofiar-// //nej i pełnej znoju pracy instruktorskiej, nie ustawajcie w pra-// //cy nad sobą dla dobra bliźnich i Ojczyzny. Nieście wysoko naszą// //ŻAGIEW, ten symbol energii, światła i ciepła – ten promień nadzieii// //lepszych dni.//

//... zostawcie świat choć trochę lepszym// //niż go zastaliście....//

//i C z u w a j c i e !//

//Drużynowy// //podpisany (-) J T ŻELIŃSKI phm// //„P U C H A T E K”//

Jakikolwiek komentarz byłby nietaktem. Krzywdzącym nietaktem. Wpływ na taki bieg wydarzeń miała Komenda Hufca i posłany przez nią do Kręgu dh harcmistrz GREGOROWICZ i stąd tytuł tej części kroniki.

PAMIĘĆ JEST SELEKTYWNA I W DODATKU ZAWODNA.

Od tego miejsca już nie będę cytował rozkazów ani innych dokumentów, bo ich po prostu nie znalazłem. Szkoda, bo jak mi się wydaje zacytowanie dokumentów pozwala pokazać wydarzenia bez naleciałości związanych z „figlami” naszej pamięci lub subiektywnymi odczuciami. Z konieczności od tego miejsca, całe moje opowiadanie o dalszych losach Kręgu będzie odtworzeniem historii z pamięci i prywatnych zapisków, które raczej są komentarzem do wydarzeń niż opisem faktów. Prawie nie możliwe jest śledzenie losów członków Kręgu, wykazu osób i czasu pełnienia funkcji przez poszczególnych członków Kręgu. Z góry za to przepraszam. Nie będę mógł też nic napisać na temat np. obozu wędrownego w Bieszczadach, bo na nim nie byłem, a jak się orientuję miał miejsce taki obóz. Myślę, że uda się tą lukę zapełnić opowiadaniami uczestników tego obozu, chociaż opowiadania są tak ulotne.


 * Drużynowym został Jurek REMISZ – ćwik.[[image:drużynowy_Żagwi_Skaut.jpg align="right"]]**

Tak patrząc na tego skromnego, nieśmiałego i bardzo solidnego chłopaka, podziwiam jego odwagę. Nie była to sprawa prosta przejęcie Kręgu po Puchatku. Szczególnie trudne wydawały się kontakty studenta z Władzami Uczelni, bo np. inny jest też autorytet studenta niż pracownika dydaktycznego wobec tych Władz. Także autorytet rówieśnika, a w wielu przypadkach młodszego, nie jest taki jak by tego wymagało kierowanie tymi rówieśnikami. a jednak Jurek się odważył i jak można powiedzieć po latach, wywiązał się z tego zadania wyśmienicie. Wyratował tym jak się wydaje istnienie Kręgu. Ogół Kręgu zdawał sobie sprawę z tych uwarunkowań dalszego istnienia. Zresztą Puchatek odchodząc, zaklinał na wszelkie świętości, by nie unosić się jakimiś ambicjami i kto może niech pozostanie dalej w Kręgu. Dotyczyło to głównie „zdziesiątkowanych” do 50 % Budrysów wliczając w to Małego.

Równolegle do naszego Kręgu prowadził kurs drużynowych Krąg Pracy Instruktorów Starszoharcerskich „WIR”. Było to utrudnienie, bo część kręglarzy tutaj musiała „wykazać się inwencją” i na jakieś pomysły w naszym Kręgu już nie było miejsca. Z drugiej strony była to pewna pomoc, bo drużynowy Kręgu „ŻAGIEW” mógł liczyć na doświadczenia zdobyte właśnie w „WIRZE”. Jak sobie przypominam, w tym Kręgu Instruktorów byli członkowie „Żagwi”, którzy mieli otwarte próby instruktorskie, a więc Hania GRYGLEWICZ, Marek DENKOWSKI i Janusz FRĄCZEK i oczywiście Jan ŻELIŃSKI (który nie miał jeszcze otwartej próby na harcmistrza, ale był). Nie było to wiele osób, ale wpływ „WIRU” na działalność naszego Kręgu był duży.

Po szoku, jaki przeżyliśmy w związku z odejściem Puchatka z Kręgu, przyszły szare dni pracy na Uczelni. Sesja letnia nie dawała większych szans na refleksje. W „WIRZE” przygotowania do obozu a właściwie kursu drużynowych trwały już od początku roku. Na wiosnę odbywa się bieg harcerski na stopień młodzika, w którym funkcje „sędziów” na punktach kontrolnych pełnią Puchatek i Mały. Program kursu a nawet porządek każdego dnia był szczegółowo rozpracowywany, by nie uronić żadnej chwili i tak z krótkiego czasu obozu. Zresztą „WIR” to szkoła DENKOWSKIch, gdzie istnieje zasada, że najlepsza improwizacja to improwizacja przygotowana. Drobiazgowość, nawet co do szczegółów, a w ogólności dyscyplina wojskowa. Tak powinno być i to w marę możliwości staraliśmy się przeszczepić w Kręgu.

W szpargałach odnaleźliśmy luźno napisane, na pożółkłym papierze, dwie strony rękopisu, które jak się domyślam były napisane do kroniki. Ponieważ nie wiadomo mi, aby kronika Kręgu kiedykolwiek była napisana, więc pozwalam sobie przytoczyć je bez zmian i poprawek (a chciałoby się to i owo napisać inaczej, tzn. krótszymi zdaniami i bardziej po polsku)

//Zaczęliśmy nowy rok pracy. To „pracy” brzmi troszeczkę fałszywie, ale brzmi i to jest najważniejsze. 6.X. jak zwykle o godz. 19// //00// //zeszliśmy się w Dziupli, ale było nas jakoś mikro. Przed zbiórką zrobiliśmy krótki plebiscyt na temat: kto będzie, a kogo nie będzie. Jakież było moje zdziwienie, gdy przytoczyła się BABRAŁKA (nie wliczona do limitu) potem NABIAŁEK (także nie wliczony) i wreszcie już przed samym rozpoczęciem zbiórki (z punktualnym opóźnieniem oczywiście) zjawił się owacyjnie witany, sam mistrz nad mistrze w gotowaniu „kaszy z wpluwanymi ogonkami” – KAPRAL.// //Zbiórka odbyła się w dość pogodnym nastroju (przypuszczam, że był to tzw. wisielczy humor, bo sesja jeszcze a raczej już trwała, no i wiadomo prawie wszyscy „walczyli”).// //Na wstępie ANTENA odczytał wypocony przez SCOUTA rozkaz po obozowy, pisany słowem starodawnym a sprośnym i nakazującym ĆWIKowi za nie przybycie na obóz, klęcząc na grochu zjeść płatki owsiane z czymś tam piekielnym, przywiezionym z obozu.// //Krzywił się chłopak, wykręcał, a usprawiedliwiał, ale COMETA wykonawczyni woli SCOUTA, była nie ubłagana. Zaksztusił się raz i drugi, ale jadł i byłby chyba padł trupem, gdyby nie przybył mu z odsieczą (czyt. z potężną gębą i i nieskończenie pojemnym żołądkiem) oczywiście niezawodny KAPRAL.// //Jak już było jedzenie, to atmosfera wytworzyła się raczej swojska, bowiem wiadomo jak ktoś z Kręgu rusza szczękami to albo może jeść, albo opowiadać – ploty oczywiście. a tak się to działo, że żadna szczęka nie zaznała spoczynku. Dowiedzieliśmy się (o dziwo), że podobno będzie kronika z obozu.// //Ale oto WÓDZ NACZELNY zasiadł przy kominku i chciał uspokoić swych wasali piosenką. JAŚ RYCZĄCY coś zaczął, część się włączyła, ale ostatni nie wypłoszony szczur trząsł się jak w febrze, słuchając tego co ktoś nieświadom rzeczy, nazwać mógłby śpiewem. „Papier na muchy” też był. a jakże.// //Zaczęła się dyskusja na temat planu pracy, którego projekt Jurek w pięknych słowach zobrazował.// //Czego tam nie było, trudno powiedzieć. Była więc Służba Ziemi Śląskiej, przez organizowanie drużyn harcerskich do wykonywania zwiadów, wywiadów ect. ect. Krotko mówiąc – rozeznanie Ziemi Gliwickiej wraz z PTTK i Muzeum i opracowanie przewodnika („chiński ochotnik” – ANTENA). Była i rekrutacja, były wspomniane czwartki wtorkowe, uświadamianie przyszłych kandydatów na studia, było też szkolenie tzn. sprawności i stopnie, a na końcu akcja z niewidomymi.// //Każdy sobie inaczej wyobrażał realizację tego planu, tylko w jednym byliśmy zgodni. Po pytaniu „kto to zrobi?” zalegała śmiertelna, niczym nie zmącona cisza. Sytuację zawsze ratowali „chińscy ochotnicy” i tak zbiórka się zakończyła. O dziwo, nawet i godzina była jakaś taka nie kręgowa, a już w Dziupli zrobiło się ciemno.//

Po wakacjach jak zwykle zaczął się Krąg rozkręcać dość powoli, ale Andrzejki już były przeprowadzone wg wypróbowanej receptury. Otóż nie. Krąg poszedł do teatru na „Białą Wilczycę” w ramach tzw. „odchamiania się”. Nowe Twarze pojawiły się w Kręgu. Trzy dziewczyny: Biruta, Ania i bodajże Teresa oraz chłopak który przyszedł w mundurze obwieszonym jak choinka i z chustą z frędzelkami. Został FRĘDZEL-KIEM. Jak mi się wydaje wszyscy byli z Chorzowa.


 * ZIMOWISKO NA WIELKIEJ RACZY.**

Od 10. do 18. II. Krąg jedzie na zimowisko na Wielką Raczę. Widać jest to ulubione miejsce biwakowania Kręgu. Zimowisko jak zimowisko. Spanie, jedzenie, narty, rozmowy, gry, zabawy, spanie, jedzenie.....Byłoby bez celowe, gdyby było tak monotonnie, żeby nie można było z takiego zimowiska przywieźć jakichś wspomnień. Otóż tym razem to Mały, a może trochę też Nabiałcio stali się tematem do opowiastek. Zimowisko rozpoczęło się w czwartek, a w sobotę po pracy, Mały „wybrał się” na Wielką Raczę. Każdemu wolno tym bardziej, że są tam przyjaciele i co gorsze jeżdżą na nartach. Wbrew przestrogom doświadczonych turystów, może nawet żeby pokazać, że moje będzie na wierzchu, po przyjeździe pociągiem do Rajczy żwawym krokiem doszedł do domu p.p. PETERMANÓW, właścicieli schroniska. Nie pomogły namowy p. PETERMANOWEJ. Uparty (instruktor harcerski) w jasną, a potem ciemną noc, sam poszedł w góry i to zimą. Po kilkakrotnym błądzeniu w ciemności i wyczerpaniu fizycznym do granic przyzwoitości, doczołgał się wreszcie do schroniska. Tutaj o mały włos byłby został pod drzwiami do rana, bo dobudzenie kogoś graniczyło z cudem. Powodem tego był Nabiałcio, który przyszedł nie dużo wcześniej, idąc graniami ze Zwardonia. Dwa szczęścia, to już nieszczęście (z nadmiaru). Co wówczas usłyszeli po kolei jak przyszli, po prostu nie nadaje się do publicznego powtórzenia. Z zimowiska Cometa musiała wyjechać trochę wcześniej. Mały, któremu kończył się urlop w poniedziałek, też musiał wyjść ze schroniska wcześnie i dogonił Cometę jeszcze przed stacją kolejową, bo ta złamała przy zjeździe nartę. Razem dojechali do Katowic. Reszta zakończyła zimowisko 18 lutego jak było planowane.. Zimowisko zapamiętaliśmy jako „wyczyny indywidualistów”. Na najbliższej zbiórce zostały zapisane i potwierdzone podpisami deklaracje o rozsądnym zachowaniu się w górach, szczególnie w zimie.


 * KUCZÓW.**

Wreszcie od 28 czerwca do 28 lipca jest Kurs Drużynowych w Kuczowie koło Miotka za Koszęcinem. Żeński obóz – także kurs drużynowych rozbił swoje namioty w Zielonej po drugiej stronie Miotka. O tym obozie nic bliższego powiedzieć nie mogę, bo nie wiem. U nas Puchatek jest oboźnym, Mały instruktorem wychowania fizycznego i artystycznego. W związku z tym „gra” na trąbce pobudki (szalenie lubiane przez uczestników), capstrzyki i od czasu do czasu, co tam trzeba.





Na tym kursie jest też Marek DENKOWSKI – Antena.



We wspomnieniach wiążą mi się z tym kursem takie wydarzenia, których uczestnikami lub autorami byli kręglarze. Otóż w przeddzień bitwy pod Grunwaldem uczestnicy kursu na podwórku szkolnym odtworzyli przebieg bitwy jako partię szachów. Antena z dwoma jeszcze uczestnikami kursu byli sprawcami tego widowiska, a Mały z Puchatkiem z okna szkoły (na piętrze) robili „podkład muzyczny”.













O atmosferze tego obozu-kursu drużynowych niech świadczy takie wydarzenie. 15 lipca jest ognisko, specjalnie przygotowane na tą okazję. Dh prof. JANOWSKI rozpoczyna gawędę słowami króla JAGIEŁŁY: „zalisz to cały Zakon tu leży” i popłynęła opowieść o tamtych bohaterskich bojach, o umiłowaniu Ojczyzny, o ofierze krwi, ale i o przebaczeniu i nie dochodzeniu za wszelką cenę wynagrodzeń krzywd. Po gawędzie z pewnym strachem, że zostaniemy w śpiewie sami, zaintonowaliśmy „Nie rzucim ziemi” i okazało się, że pieśń została podchwycona i gromkim echem odbiła się od szumiących cicho drzew.

Cisza wkoło, noc panuje głucha Ogień syczy, skry ku niebu lecą Las nie szumi, lecz wpatrzony słucha Nawet gwiazdy ciszej jakoś swiecą. W taką ciszę w ciepłą noc letnianą Dąb zaszumiał listkami zlotymi I uraczył gromadę wybraną Opowieścią o losach tej ziemi Cichuteńko listki szepcą słowa O niewoli latach, o rozterce Lecz poczyna szumieć gałąź nowa Żywiej bić zaczyna leśne serce Szum się wzmaga, wzrasta, wzbija w górę Jakby werble do boju zagrały Gdzieś zniknęły szelesty ponure To opowieść o dniach pełnych chwały. Teraz słucha cały las wokoło Legendarnych powieści świetlanych Nawet stary buk pochylił czoło Słucha wspomnień tak dobrze mu znanych. Nagle cisza zapadła złowieszcza Umilkł Dąb. Zadrżały wokół drzewa To wiatr wdarł się w tą opowieść wieszczą I podmuchem swym wszystko rozwiewa.

Zatrząsł i zatargał srogo W zagajniku młodym krzewów gronem. Lecz Dąb stoi cicho i złowrogo, Nie poniża się jak inni ukłonem. Zbiera siły by przetrwać nawały Wie, że moce ma w sobie bezkreśne, Więc zostaje niewzruszony, cały Szumiąc młodzi swoje baśni leśne.

Puchatek był „sędzią” pionierki w biegu harcerskim na jakiś stopień harcerski. Od rozeznania trasy warunki zmieniły się dość znacznie i do puchatkowego punktu kontrolnego, chłopcy musieli przepłynąć z plecakami na głowach na drugą stronę „zalewu” rzeki Mała Panew. Po przeprawie, aby się nie przeziębić, musieli ugotować sobie herbatę. Ponieważ mieli wziąć na ten bieg prowiant liczony na dwa dni wycieczki (magazyn żywnościowy kursu był do dyspozycji uczestników biegu), z ugotowaniem herbaty wiązało się tylko (w ramach biegu) wykazanie umiejętności rozpalenia ogniska. Ale życie jest dużo cięższe niż nam się na początku wydaje. Chłopcy nie wzięli z magazyny żadnej herbaty ani cukru. Puchatek wskazując na las poinformował, że jest tutaj pełno surowca na wyśmienity napój. Musieli ugotować tyle, by „na głowę” przypadało ½ litra. Przywiezione przez nas bułki z czymś tam do smarowania wydawane były tylko pod warunkiem ugotowania picia. Otóż nie widziałem jeszcze nigdy takiego szczerego i przekonywującego częstowania się płynem ugotowanym wg zalecenia Puchatka.


 * II OBÓZ KRĘGU – WĘDROWNY „BIESZCZADY”**





Od 25 sierpnia do 5 września Krąg wybrał się na obóz wędrowny po Bieszczadach. Organizacją obozu zajęli się: drużynowy Kręgu SCOUT i przyboczna COMETA. Oczywiście, ktoś im pomagał w różnych drobnych kwestiach, ale generalnie jak to w Kręgu bywało, zawsze zajmował się ten – „na kogo popadnie, na tego, bęc”, a reszta jak to reszta. W końcu obóz wędrowny doszedł do skutku od 25 sierpnia do 5 września. Uczestniczyli w nim:

Jerzy REMISZ - //SCOUT –// komendant obozu Janina KONOPACKA – //COMETA// – oboźna Gabriela SZAŁAS – //GABI// Jan SZAŁAS – //RYCZĄCY JAŚ// Krystyna SPIN – sympatyk Kręgu, studentka medycyny Juliusz SIDZIŃSKI – //SZALONA PAŁKA// Marek DENKOWSKI – //ANTENA//

Z przepełnionymi plecakami, bo trzeba było nieść także prowiant przeznaczony dla tych, którzy nie dojechali, uczestnicy obozu wyruszyli na trasę : Ustrzyki Dolne autostopem do Berezek i już na własnych nogach do Ustrzyk Górnych; Szeroki Wierch – Tarnica – Krzemień – Halicz (1335 mnpm) i z powrotem do Ustrzyk Górnych; następnie Połonina Caryńska – Berehy Górne; Wielka Rawka – Kremenoros – Berehy Górne; Połonina Wetlińska – Smerek wieś; Ka;lnica – Krywe – Cisna; Jabłonki – do Cisnej; Wołosań – Jaworne – Przełęcz 816; Chryszczata – Jeziora Dusztyńskie – Dusztyn; Komańcza; Sanok – Gliwice.











Jak z tego widać trasa obozu przebiegała niezbyt uczęszczanymi szlakami. Poza tym obóz był bardzo harcerski, turystycznie dobrze przygotowany i dał ogromne przeżycia uczestnikom.





cd. ŻAGIEW cz. 3