Relacja++o+początkach+pracy+harcerskiej+w+zespole+szkół+przy+ul.+Gierymskiego

Phm. Janusz Frączek: W starych szpargałach, gdzie przechowujemy „pamiątki” harcerskie, znalazłem pożółkłe kartki, zapisane bardzo koślawymi literami, ale zawierające opis kawałka życia związanego z harcerstwem. Nie dotyczy to bezpośrednio Kręgu, chociaż wiele nazwisk kręglarzy przewija się tutaj i dlatego chciałbym przedstawić atmosferę tamtych dni. Wielu członków Kręgu cały swój nie koniecznie wolny czas poświęcało pracy w drużynach młodzieżowych. Dlatego odważyłem się zacytować tutaj znalezione wspomnienia. //Prawie dwa lata mija od zetknięcia się drużyn ze mną, więc podane tutaj przeze mnie fakty nie będą zaopatrzone w dzień ani miesiąc, będą to krótkie wspomnienia z przeżyć połączonych drużyn 10 i 24, kiedy jeszcze nikt nie myślał o kronice, ale drużyny już istniały.// //Może by było lepiej wyszło, gdybyśmy wspólnie przy ognisku harcerskim, gdzieś na biwaku lub w cichy letni wieczór obozowy wspominali te minione chwile. Przypuszczam, że nic by z tego nie pozostało na trwale, bo gawędziarz jestem lichy, a chociaż piórem władam też niezbyt zręcznie, to jednak zadość uczynię prośbie Waszego obecnego druha Drużynowego phm. TARŁOWSKIEGO// //i piszę.// //Z konieczności muszę wspomnieć co zacz jestem za jeden, skąd się wziąłem w drużynach przy// //ul. GIERYMSKIEGO i dlaczego chcę wspominać o początkach drużyn a nie jednej drużyny.// //Byłem wówczas studentem Politechniki Śląskiej i harcerzem w I Kręgu Starszoharcerskim przy tejże Politechnice. Na wniosek Komendy Hufca Gliwice – Miasto, Krąg „objął” kilka drużyn gliwickich, wystawiając ze swego składu drużynowych, przybocznych a nawet i zastępowych. Trzeba pamiętać, że był to okres bardzo trudny w pracy harcerskiej, więc kręglarze musieli prowadzić nawet zastępy. Innej rady nie było z powodu braku ciągłości trwania harcerstwa.// //Tak się złożyło, że drużynowymi w różnych szkołach zostali zastępowi z Kręgu (najstarsi stopniem) i miedzy innymi na drużynowego w Gimnazjum Nr III wyznaczono dha Adama NIEWIEŃCZA – ćwika, zastępowego zastępu „Patykow” w Kręgu.// //Drużyny w Gimnazjum jeszcze nie było, więc poszedłem z Adamem aby ją założyć. Było to moje pierwsze zetknięcie się z chłopcami starszymi Szkoły przy ul GIERYMSKIEGO, ale nie ostatnie. Był styczeń 1957 roku. Na zebranie (bo trudno to było nazwać zbiórką) przyszło kilkunastu chłopców. Nawet im się spodobało i chyba wszyscy z tych obecnych należeli potem do drużyny.// //Skalał bym się czarną niewdzięcznością, gdybym w tym miejscu nie wspomniał o Pani MISIĄ-GOWEJ, bratniej, harcerskiej duszy, która była współ założycielką drużyny i o której trzeba będzie pewnie jeszcze nie raz wspomnieć, oraz o dhnie ZALCZYK, także nie mały wkład mającej w dziele powstania drużyn.// //Nie dane mi jednak było pracować z Adamem w tej samej drużynie. Przy Szkole Podstawowej istniały drużyny O.H. męska i żeńska oraz Gromada Zuchowa, prowadzone przez wspomnianą już dhnę ZALCZYK.// //Była to praca nie dla jednego, więc „Patyki” złamali się i część poszła do Liceum, a mnie powierzono przejąć drużynę w Szkole Podstawowej dodając mi do współpracy dha wywiadowcę Staszka WALATA jako przybocznego i młodzików Fredka SŁANIĘ i Gienka ŻBIKA jako zastępowych.// //30 stycznia 1957 roku odbyła się I zbiórka drużyny, na której dhna ZALCZYK przekazała mi ok. 40 chłopców. W tym miejscu mam do Was prośbę. Uważajcie dzień 30 stycznia za swój uroczysty dzień, za dzień rozpoczęcia pracy drużyny i kiedyś jak będziecie organizowali w tym dniu uroczystość, to nie zapominajcie o mnie.// //Drużyna została przyjęta na okres próbny i nadano jej numer 10, zaś drużynie Adama 24.// //Zaczęły się dni znojne. W szkole półrocze, a na Politechnice zimowa sesja egzaminacyjna wcale nie wpłynęły dodatnio na pracę drużyny.// //24-ta ruszyła z miejsca i na tym jak na razie się skończyło. Przybocznym w tej drużynie był młodzik Wojtek KANIA zaś zastępowymi GIRAS i KORLACKI, wszyscy z Politechniki.// //W 10-tce nie było dużo lepiej, ale coś się robiło. Odbywały się zbiórki zastępów, były zbiórki drużyny, ale to jeszcze nie było to, czego po nas się spodziewali harcerze i co my chcieliśmy zrobić.// //Gdzieś w marcu, czy kwietniu była w drużynach 10 i 24 wizytacja z Komendy Hufca. Przyszedł do nas dh SMOLIŃSKI, posiedział na zbiórce, pogadał, pooglądał książki i w wyniku tej wizytacji drużyna została przyjęta do Z.H.P. Został też zatwierdzony kolor pomarańczowy i imię Tadeusza KOŚCIUSZKI. W tym miejscu o 24 muszę niestety zamilczeć.// //Byliśmy już pełnoprawną drużyną harcerską, a jeszcze stale „kisiliśmy się” w salach szkolnych nie zawsze mile widziani przez sprzątaczki.// //Wreszcie zrobiło się cieplej. Wiosna zaczynała dawać o sobie znać, więc harcerzom nie wypada się gnieździć w dusznych salach. W tym czasie drużyna liczyła nie wiele ponad dwudziestu.// //Pierwsza nasza zbiórka na „świeżym” powietrzu w lasku za autostradą, zostanie chyba na zawsze w mej pamięci. Przygotowywałem się do niej niezwykle pilnie, a mimo to poniosłem całkowite fiasko. Brak doświadczenia (prowadziłem drużynę po raz pierwszy w życiu) dał się poważnie we znaki. Wyszliśmy do lasku z piłką, chorągiewkami, kartonem z grą KIMA ze znaków drogowych i przygotowaną przeze mnie gawędą na temat: harcerz jest przyjacielem przyrody, poznaje jej piękno i tajemnice. Chłopcy zachowywali się jak rozbrykane stado źrebaków. Nie było takiej siły, która mogła by ich poskromić. Wreszcie wbrew zdrowemu rozsądkowi i logice, pozwoliłem im bawić się w podchody na mokrym jak gąbka gruncie lasu. Tutaj dopiero mogli się wyżyć i nawet sześciu z nich z JASIKIEM i GRABOLUSEM na czele wykorzystało okazję i zwiali w las. Zamiast nudnego opowiadania, którego i tak żaden z nich nie słuchał, trzeba było pokazać im ciekawostki lasu. To zdarzenie mimo, że mnie załamało, dało mi poważne doświadczenie. Zaczęliśmy pracować inaczej.// //Powołałem Radę Drużyny, do której prócz przybocznego i zastępowych (jak pamiętamy harcerzy z Kręgu Starszoharcerskiego przy Politechnice), sekretarza – HAWEŁŁY, kronikarzy - GRABOLU-SA i SAWICKIEGO, gospodarza - SZUSTERA weszli podzastępowi: FILASIEWICZ, CUKIERSKI i DINDORF. Odtąd zaczęliśmy pracować jak normalna drużyna harcerska, tzn. zastępy zaczęli prowadzić chłopcy z drużyny, a ja zająłem się zastępem zastępowych, zaś dotychczasowi zastępowi// //pomagali młodszym druhom w prowadzeniu zastępów. Ta metoda zdaje się „chwyciła”. Zaczęliśmy się lepiej rozumieć. Na zbiórkach zastępów przygotowywaliśmy się do próby na stopień młodzika. Przypominam sobie jedną ze zbiórek zastępu zastępowych (przeważnie odbywały się w Parku Chrobrego). Zostawiłem chłopcom list, który wolno im było otworzyć za kilkanaście minut, po czym sam odszedłem. W liście w sposób dość zawiły była opisana trasa i miejsce dalszego listu. Za listami z opisami trasy doszli wreszcie moi chłopcy do Lasku Chorzowskiego i ani w ząb nie mogli znaleźć ani mnie, (chociaż siedziałem w krzaku o dwa kroki od nich), ani ostatniego listu, który w przeciwieństwie do poprzednich nie był schowany, lecz leżał na samym wierzchu na drzewku. Wreszcie się ujawniłem. Śmiechu było, co niemiara. Na drugi tydzień, kiedy był wyznaczony termin zbiórki, moja Rada chciała mi zrobić kawał. Siedzę sobie w akademiku, a tu wpada do pokoju CUKIERSKI, daje mi zegarek i kompas mówiąc „to się druhowi przyda” i odchodzi bez słowa wyjaśnienia. Czułem w powietrzu jakąś drakę. Chłopaki chcieli mi się odwdzięczyć za „wystawienie” ich w parku w poprzednim tygodniu. Chcieli sobie moim kosztem urządzić klawą zabawę. „Co też to będzie robił drużynowy, jak przyjdzie do parku i nie znajdzie nas. Ale będzie heca”. Chyba tak rozumowali, ale troszeczkę się przeliczyli. Do parku chodziłem zwykle najkrótszą drogą jak słusznie chłopcy rozumowali, tym razem też tak pójdę. Usiedli więc wszyscy na dachu zdewastowanej szatni kąpieliska, wystawili w kierunku akademika czatę i czekają co będzie, kłócąc się przy okazji jak papugi. Jakież było ich zdziwienie, kiedy niepostrzeżony przez nich (chociaż w ogóle się nie ukrywałem, tylko przyszedłem trochę dłuższą drogą) stanąłem pod szatnią i pytam się co robią na dachu. Zabawa im się nie udała, ale metoda pracy z drużyną widać im się spodobała. Pokazano mi potem list z szyfrem, zresztą dość prostym z oznaczonym miejscem gdzie mam szukać szanowną Radę.// //A w tym czasie, gdy Rada Drużyny już jako, tako zaczęła się ze mną rozumieć w drużynie nie działo się najlepiej...........// //Resztę sami wiecie.//