9+Żeńska+Drużyna+Harcerska

Tak brzmi początkowy zapis w kronice 9 DH im. Marii Konopnickiej: „Jak hejnał z Wieży Mariackiej obiegła wieść wszystkie klasy, że dziś, tj. 9 lutego 1957 roku w szkole naszej odbędzie się zbiórka drużyn harcerskich, ale tych prawdziwych, co były jeszcze dawniej, kiedy należeli do nich nasi rodzice". [Należy przypomnieć, że noszące czerwone chusty, wzorowane na organizacji pionierskiej w ZSSR, stanowiące dziecięcy „przedsionek” Związku Młodzieży Polskiej, prowadzone przez etatowych "przewodników" drużyny OH (taka "drużyna" obejmowała dzieci z całej szkoły), dzielące się na zastępy, które zrzeszały dzieci z poszczególnych klas też – prawem kaduka - używały w nazwie przymiotnika >>harcerskie<<, stąd potrzeba zaakcentowania, że tym razem chodzi o „prawdziwe” harcerstwo]. Przy Szkole Podstawowej nr 19 powstała wówczas 9 Drużyna Harcerek im. Marii Konopnickiej. Na czele drużyny stanęła Maria Biskup, a jej przyboczną została Helena Walińska.



Po pięciu miesiącach pracy drużyny, przed wakacjami odbył się w 9 DH bieg na ochotniczkę, sprawdzający podstawowe umiejętności opanowane przez harcerki. Jak z humorem zapisano w kronice drużyny, na punkcie z samarytanki „obległy wszystkie naraz te ofiary, jedna ciągnie za nogę, druga obraca nieszczęśliwą na wszystkie boki, jedna wpadła na genialny pomysł unieruchomienia wpierw złamanej ręki zamiast zatamować krwotok tętniczy. Znalazły gdzieś kawałek drewna bardzo gruby i chciały usztywnić nogę przytykając bezpośrednio ten kół do nogi. Inne dorwały się do zemdlonej i zrobiły nad nią taki ścisk, że druhna drużynowa musiała się wmieszać, aby nie zadusiły zemdlonej, bo gotowa w tym tłoku zemdleć naprawdę.” W tym samym dniu odbyła się uroczystość Przyrzeczenia Harcerskiego którą składały harcerki z „Dziewiątki” i druhowie z Czarnej Trzynastki. Przyrzeczenie, przyjmował komendant hufca, hm. Józef Wieszczek. W lipcu 1957 roku harcerki z 9 DH i harcerze z Czarnej Trzynastki wyjechali na obóz harcerski do Glinki.

Na wielkiej polanie rozbito namioty drużyny żeńskiej (komendantką obozu była dhna Biskup, oboźną dhna Walińska) i nieopodal - męskiej (Stanisław Ciechanowski i Marian Waliński). Zapis w kronice 9 Drużyny Harcerek: „Obóz mieści się na łące nad rzeczką Ujsołką. Wokoło góry, na nich tu i ówdzie chaty górali. Dzisiaj pierwsze ognisko […]. Zbliża się wieczór, szybko kolacja i drużyny zbierają się wokół ogniska. Piękny, ciepły lipcowy wieczór, księżyc wschodzi nad nami niby wielka lampa, tajemniczo oświetla całą kotlinę i teren obozu, rzeczka górska szemrze tajemniczo. Druh Ciechanowski zagaja i wspólnie z druhną Biskup zapalają z dwóch stron ognisko. Płyną wspomnienia obozów odbytych przez gawędzących dziś drużynowych, płyną pieśni harcerskie […] Przesuwają się przed naszymi oczami obrazy skeczów, wesołych, beztroskich, podpatrzonych z życia w szkole, w obozie...”







Następny obóz drużyny odbył się - podobnie jak pierwszy pod komendą hm. Marii Biskup i phm. Heleny Walińskiej i po sąsiedzku z obozem Czarnej Trzynastki w Kąśnej Dolnej koło Ciężkowic

Przerwa w podróży do Ciężkowic. "Dziewiątka" w Tarnowie





Kadra obozu

Z kroniki 9 Drużyny Harcerek: „Na miejsce przybyłyśmy pod wieczór,gdzie o dziwo dowiadujemy się, że mamy spać w stodole, ponieważ namioty nasze podczas przewozu autem bardzo zmokły i były za ciężkie dostawiania. Po krótkim apelu każda położyła się na swoim sienniku i niebawem gdzieniegdzie dały się słyszeć głośne chrapania. Nazajutrz zaczęła się harówka (…) Po postawieni namiotów zaczęła się przeprowadzka ze stodoły na miejsce obozowiska, które było dość obszerną polaną otoczoną lasem. Teraz trzeba było budować prycze, kuchnię, latrynę, okopywać namioty itp. Wszystkie jak mogły, tak pracowały, dlatego też niedługo ujrzałyśmy owoc naszej pracy. Obóz stał gotowy. Dopiero teraz można było zażywać przyjemności obozowych. Pierwsze obnisko, mające w sobie tyle emocji, wycieczki, gry terenowe, kąpiel, warty nocne, służba w kuchni, no i oczywiście alarmy nocne”.







Rozśpiewana "Dziewiątka"







1959 – nie było obozu 9 DH, Harcerki z drużyny uczestniczyły w kursie drużynowych „Wrzos” prowadzonym przez Marię Biskup w Zielonej Z kroniki drużyny: „Obóz był bardzo dobrze zorganizowany. Każda chwilka była wykorzystana pożytecznie tak, że nie traciłyśmy czasu na niepotrzebne rozmyślania". W kronice opisany został bieg na pionierkę "Pewnego dnia na apelu porannym w rozkazie zostały wyczytane wszystkie harcerki, które miały być dopuszczone do biegu na pionierkę. Zaraz po apelu miałyśmy na prawą rękę przypiąć sobie białe opaski, aby w ten sposób odróżnić się od innych i aby móc być obserwowanymi przez całą komendę. Pierwszym naszym zadaniem było odnalezienie na terenie obozu trzech listów, w których mieściły się dalsze wskazania. Po dość długich poszukiwaniach znalazłyśmy listy w których zostałyśmy podzielone na trzy grupy, z których każda miała wykonać inne zadanie. Grupa, w której ja się znajdowałam miła przygotować ognisko. Potem wszystko trochę ucichło. Tymczasem koniec obozu zbliżał się bardzo szybko.[...] Około godziny wpół do szóstej zostałam zbudzona i otrzymałam rozkaz jak najszybciej a równocześnie jak najciszej ubrać się spakować i przytroczyć koc. Po wyjściu z namiotu dowiedziałam się, że należę, razem z Myszką C. i Basią M do pierwszego patrolu. Teraz miałyśmy przygotować sobie produkty potrzebne do zaplanowanego przez nas obiadu. Następnie otrzymałyśmy mapy, gdzie było zaznaczone miejsce [pobytu] wroga, którego miałyśmy wykryć. Do celu szłyśmy ok. dwóch godzin. (...) W końcu zobaczyłyśmy tego wroga, którym była druhna Węgrzynowa […] Na tym punkcie pytano nas jak zwykle różnych teoretycznych wiadomości. Dalsza nasza droga prowadziła przez las. Przeszłyśmy wiele punktów, na których trzeba było wykazać wiele umiejętności i sprawności harcerskiej. Około południa dotarłyśmy do punktu, gdzie miałyśmy z przyniesionych produktów ugotować obiad oraz zrobić szałas,. Z tego punktu kazano nam wracać najkrótszą droga do obozu. Zadowolone, że jakoś szczęśliwie odbyłyśmy ten bieg idziemy niewiele bacząc na drogę. Nagle Basia, tknięta jakimś przeczuciem obraca się w tył. To, co wówczas ujrzałyśmy spowodowało, ze nogi nam zadrżały. Na drzewie wisiał wisielec. [Na punkcie odbył się sprawdzian z ratownictwa] Ruszyłyśmy w dalszą drogę. Nagle nowa niespodzianka. Z lasu słychać dzwonek. Szybko biegniemy i znajdujemy telefon polowy. Słuchawkę podnosi Myszka. Dzwoni druh Gregorowicz i wypytuje na po kolei różnych rzeczy. Wreszcie wyruszamy w dalszą drogę i bez przeszkód docieramy do obozu w którym dh Jonasz zapisuje godzinę przyjścia oraz sprawdza czystość naszych menażek. Bieg nasz trwał 12 godzin”

1960 obóz w Pilicy 1960/61 zimowisko w Wapienicy – drużyna żeńska pod opieką dhny Surówki. Na kilka dni przyjechał do Wapienicy dh Ciechanowski z Czarną Trzynastką

W marcu 1961 roku ustalono nazwę szczepu „Węzeł”. Hymnem szczepu była pieśń „Złączeni węzłem braterskiej miłości..” 12 marca 1961 roku wręczenie sztandaru 9 DH ufundowanego przez KPH







1961 r. obóz w Soli-Kiczorze: Rozłożyłyśmy nasz obóz na pięknej polanie otoczonej lasem. Z dwóch stron po lewej i prawej rozłożyli swój obóz chłopcy. Ci po lewej, to nasz szczep, drużyna 13. Ci po prawej to drużyna 22, którą dowodził Staszek Taraba” obóz 9 DH – dhna Helena Walińska, obóz 13. Krzysztof Zając, obóz 22 DH St. Taraba













1961/62 zimowisko drużyny w Szczyrku 1962 Dobra – wspólny obóz 13 i 9 DH – komendantka Helena Walińska







1963 Bydlin – komendantka obozu na zgrupowaniu gliwickim w ramach akcji "Zamonit" Helena Walińska













1964 Lipowa: 9 DH, 13 DH i 23 DH – Walińska, Romaszkiewicz

Obozy były jedną z najatrakcyjniejszych form pracy drużyny. Liczna i mająca w swoich szeregach starsze, doświadczone harcerki "Dziewiątka" ze swoją drużynową (a następnie szczepową "Węzła") hm Heleną Walińską przyciągała drużyny, które miały mniej doświadczona kadrę. Ważną częścią pracy harcerskiej były w latach sześćdziesiątych przygotowania do obozu: wyjazdy w teren grupy kwatermistrzowskiej, aby wybrać miejsce obozowania i załatwić formalności, kompletowanie sprzętu, załatwianie spraw finansowych, wreszcie zorganizowanie środków transportu i wyjazd "kwaterki" wraz ze sprzętem na miejsce obozu. Część tych pracowitych dni utrwaliła kronika 9 DH: "Rano 26 czerwca zebraliśmy się przed harcówką. Kwatermistrzów w tym roku było aż 17. Jest to dość dużo, ale przecież w tym roku jechaliśmy z 13 i 23 MDH. Około godz 11 przyjechała ciężarówka. Zapakowaliśmy na nią materace, łóżka i wiele innych rzeczy potrzebnych na obozie. W ten dzień pojechało do Lipowej 10 osób. Nasza siódemka wyjechała nazajutrz [...]. Po południu przyjechaliśmy na miejsce. Tamta dziesiątka zdążyła już z rozbić dwa namioty oraz wybudować kuchnię [...] Wypakowaliśmy sprzęt z samochodu i zabraliśmy się do rozstawiania namiotu, w którym by to wszystko można złożyć. We wtorek przyjechały drużyny. […] Pierwsze dni obozu upływały bardzo przyjemnie, chociaż trzeba było dużo pracować. Urządziłyśmy namioty, robiliśmy wieszaki, półki na plecaki, trzeba było również zrobić stoły,urządzić świetlicę.”